بچه که بودم گاهی هسته آلبالو و گیلاس،آلو رو قورت میدادم با چشمای وحشت زده برای بابام تعریف میکردم با صدا میخندید و میگفت چند روز که بگذره اون دونه ها یواش یواش رشد میکنن و میشن درخت و از دهنت بیرون میاد و من توی ذهنم یه عالمه درخت مجسم میکردم با کلی میوه
بزرگتر که شدم حرف هام رو میخورم و توی دلم میریزمشون
توی ذهنم نشخوارشون میکنم.حرف های نگفته من قد میکشن،شاخ و برگ میگیرن و گاهی که صبرم ته میکشه از دهنم بیرون میان،حرف های نگفته من شدن یه جنگل با یه عالمه میوه های نفرت، شدن یه حصار،شدن یه زبون تلخ و یه قلب سرد و سنگی
