
امروز دوساله میشود
راه رفتن را یاد گرفته است ،مدام اینطرف و آنطرف سرک میکشد ،میان خاطرات قدیمی....
غذا خوردنش هم خوب است، نگرانش نباش، ذره ذره روح و جسمم را میخورد ....
حرف میزند ،بهانه میگیرد و من نمیدانم از کجا برایش تو بیاورم !!!گاهی پا روی زمین میکوبد و گریه میکند و گاهی مظلوم و بی صدا یک گوشه میخوابد ....
اما راستش، برایش نگرانم ،میدانی خندیدن بلد نیست ...
برایت کارت دعوت میفرستم ،اگر هنوز راه این خانه را گم نکرده ای خودت را سر وقت برسان... غم نبودنت دوساله میشود امروز مهربانم....
بازهم یادداشت هایی میان دفتر قدیمی فیزیک
اینو برای دوستم نوشته بودم که دوسال از عشقش جدا شده بود و ازش بیخبر بود و من شاهد ذره ذره تموم شدنش بودم...
۱۵/۹/۹۲