تو نمیای

روز ها گذشت و بهاری پس از بهار بعدی امد برگ ها بارها خشکیدن و درختان بارها شکوفه زدن اما تو برای دیدن من نیامدی ،حتی برای تماشای طلوع خورشید یا گرفتن دستهایم در زمستان سرد قدم‌زدن کنار ساحل زیر نور مهتاب هم نیامدی .شاید در پس اخرین روز پاییز وقتی شب سرد طولانی میشود یا شاید زمانی که باران امان زمین را گرفته است . وقتی در کنار پنجره چای مینوشی فکر امدن سراغ من کنی .و من با همین خیال خام روزهایم را میگذارنم از همان اول هم دلت که با من نبود هیچ حواست را هم کم کم گرفتند . اخ که من بی چاره چه بی امان حجوم می اورد درد بر سینه ام تا فکر دوباره دیدنت را میکنم .قسم به اخرین بوسه کنار پیشانیت من هنوز در تمام ادم ها به دنبال تو میگردم عزیز دل ولی از تو چه پنهان در این شلوغی تنها یک نفر کمی شبیح تو نیست ،وجب به وجب این شهر را گشته ام .ولی خدایم یاری کنید روزی شاید خودت را پیدا کنم قول زنانه میدهم فقط کمی از دور نگاهت کنم تو نمیدانی دلتنگی چگونه امانم را بریده حیف که میدانم اگر از نبودنت مرگ را هم لمس کنم تو بر سر مزارم هم نمیای