از کنار خیابان که میگذشتم اتفاقی چشمم به دختری خورد با موهای بلند خرمای نگاهش منتظررهگذران و در دستانش دسته گل رزی داشت دخترک زیبا بود درست مانند گل های دستش
و چه زشت بودن ادم ها ،درست مانند اخم روی پیشانی اش برای عابران نا مهربان
این روز ها کسی به دنبال زیبای ها نیست
من هم نیستم
سال هاست در خود فقط زشتی و تلخی میبینم
من تلاشم را برای رسیدن به روشنی بار ها امتحان کرده ام
مثلا صبح با لبخند مصنوعی بیدار شدم یا موهایم را مدت بیشتری بی حوصله شانه زدم
و گاهی با خوشحالی غمم را جشن گرفته ام
میدانم گهواره ای از موضوع های بزرگ لذت بخش را به ارامی تکان داده و سعی در به خواب بردنشان داشته ام
میدانم گاهی روی نقاشی های رنگی ام پارچه ای بی روح سفید کشیده ام
میدانم تمام عزیزانم را برای حال خوبشان رها کرده ام
ولی من چاره ای جز درد کشیدن در اوج لذت بردن از جوانی ام نداشتم
من تکه تکه های خود را بیین ادم های مهربان فریبکار زندگی ام یافتم
بار ها جنازام را نوازش کردم و روی گونه اش را با خون ریخته ی احساستم سرخ کردم
زخم هایم را باز تر کردم و با حرف های عاشقانه ی که بودی گند تنفر میداد شور کردم
من با مغز استخوانم غم داشته های که از من گرفته بودن را حس کردم
ولی همچنان دختری مهربان خوشحال با حس ناب از خود گسیختگی باقی ماندم
درست در نورانی ترین قسمت روز چشم های خود را با سیاهی . روشن ترین دوستانم بستم
تنها ماندم تنها میان شلوغی اطرافم
و باز به دنبال زیبای در زشتی ها گشتم.
درد کشیدم اما درد هایم را با مرحم امید به روشنای و زیبای اینده ام الطیام بخشیدم
چقدر قوی بودم و شکستم اما هیچکس را برای وسله پینه کردن تکه هایم خبر نکردم
من در اوج جوانی بار ها پیر شدم ولی موهای سپیدمرا با دستان خود کندم
با چشم خیش دیدم که برگ هایم زرد میشود خشک میشود دست در دست خاک ریشه هایم را سفت تر کردم
من به تنهای از تمام غصه زشت زیبای خود عبور کردم اما همچنان در همان خیابان من هم در انتظار زیبای برای خود صبر کردم،