
اگه کرونا چند دهه پیش یا رک بگم، دهه 60 یا 70 پیدا می شد فاجعه می شد. فقط نصف آدما به خاطر افسردگی میمردند. من که اولین نفرشون میشدم. میدونم شما هم مثل من بودید ولی چند سال پیش که نه اینترنت بود نه تلویزیون hd چجوری سر میکردند. حالا باز خدا رو شکر گوشی های هوشمند ما رو نجات دادند. فرشته نجات من گوشی مهربان من.

یکم بیایم جلو تر وقتی که دهه 80 بود و گوشی نوکیا بود. دیگه اگه ما با نوکیا میشستیم خونه قرنطینه میشدیم، خودمون گوشی رو به روز رسانی میکردیم. مثلا به آپدیت جدیدش شکستن گردو رو اضافه میکردیم حجم دانلودش هم کاملا رایگان بود. آپدیت بعدیش هم که آب گوشت نام داشت دیگه اصلا خیلی رایگان بود. باهاش میتنستید آب گوشت له کنید بدون هیچ مشکلی.

جلوترتر عصر خوش بختی بود. اگه کرونا تو این دهه میومد که اومده، مردم هیچ مشکلی نداشتید چون میشستید با آیفون یا اسمارت فون هاتون ور میرفتن و منتظر اندروید 11 میشدید. الانم که بازی تو بازار، اپ استور، گلکسی استور پره میشستید دان میکردید.
من میشینم با گوشیم بازی می کنم بدون هیچ مشکلی. برای باز کردن قفل گوشی هم راه درازی نمیرم. دکمه پاور رو میزنم باز میشه یا انگشتم رو روی حسگر اثر انگشت میزاشتم. فوق فوقش دیگه اصلا رمز نمیزاشتم یا اگه خیلی حال داشتم پین میزاشتم. کار دیگه ای که میکردم میشستم فیلم میدیدم بستم تموم میشد مامانم میپرید دنبالم. راه بعدی واسه بچه درس خون هاست. میشستند راهت به حرف معلم گوش میدادند و نکته برداری میکردند، یا مثل خیلیا می خوابیدند و چت می کردند. یکی از اتفاقات هیجان انگیز این هفته من این بود که بابام 20 گیگ هدیه یک ماهه گرفت و روز آخرش که 10 گیگ بیشتر نمونده بود، حدود 15 تا فیلم دان کردم. من که عاشق تکنولوژی هستم و جدیدا خیلی سامسونگ رو دنبال می کنم میرم توی یوتیوب یا پیج اینستاگرام سامسونگ پست ها رو نگاه میکردم. از اون سینما خانواده سامسونگ خیلی خوشم اومد تازه به الکسا آموزون هم متصل بود.

اگه تو دهه 60 بودیم دیوونه میشدیم. اگه 70 بودیم از بس قیافه هم رو میدیدم سکته میکیردیم. اگه تو دهه 80 بودیم بعد نبود حداقل با نوکیا آبگوشت له میکردیم. 90 که اصلا بهشته با این گوشی های هوشمندی که هر 24 ساعت هوشمند تر میشن. من امشب حتما خواب می بینم که با نوکیا دارم گردو میشکنم.