مرام زندگی

گوناگون ازهم فاصله میگیریم....

تابه شریانهای ارتباطی هم صدمه نزنیم ولی ناگزیریم درهم تنیده شویم همدیگر را بشنویم صدا بزنیم بی آنکه سلولی ازاحساس در بدنمان جنبیده باشد سراسیمه به انتظاریم تا رختی از بدنمان جدا شود و رختی نو تنمان رابپوشاند وسلامی جدید ازیک آدم جدید بشنویم و هروز منتظریم شکوفه ی تازه از لابه لابلای برگ شاخه های پارک روبرییمان بیرون بزند..

ومن احساس کنم که زندگی میکنم وسهمگین تر آنکه هرازگاهی باچشمان تر ودلی پراز خشم لاله های را می‌بینم که بدست غاصبان آدم نما برچیده می‌شود وزیرپای عابرهای بی احساس له می‌شود به آنکه دلشان بلرزد