✍ماجراى پدرى كه از پسرش نااميد ميشود و پسر پس از سالها حاكم شده و پدر را فرا ميخواند: پدری با پسری گفت به قهر
که تو آدم نشوی جان پدر ،
حیف از آن عمر که ای بی سر و پا
در پی تربیتت کردم سر ،
دل فرزند از این حرف شکست
بی خبر از پدرش کرد سفر ،
رنج بسیار کشید و پس از آن
زندگی گشت به کامش چو شکر ،
عاقبت شوکت والایی یافت
حاکم شهر شد و صاحب زر ،
چند روزی بگذشت و پس از آن
امر فرمود به احضار پدر ،
پدرش آمد از راه دراز
نزد حاکم شد و بشناخت پسر ،
پسر از غایت خودخواهی و کبر
نظر افگند به سراپای پدر ،
گفت گفتی که تو آدم نشوی
تو کنون حشمت و جاهم بنگر ،
پیر خندید و سرش داد تکان
گفت این نکته برون شد از در ،
«من نگفتم که تو حاکم نشوی
گفتم آدم نشوی جان پدر»
#عبدالرحمنجامی