روزهایی که می‌نویسم،
روحم جدا می‌شود.
پرواز می‌کند و در گوشه‌ای از کوچه‌های تهران،
بسیار دورتر از من، آرام می‌گیرد.
جایی که مردی سی و پنج ساله با شنیدن موسیقی آرامی،
به یاد نوجوانی‌اش می‌افتد.
لبخندِ «او» را به‌یاد می‌آورد و از خود می‌پرسد:
«حالا بدون من، خوشبخت است؟»
لبخند نرمی صورتش را می‌پوشاند؛
به امید اینکه پاسخ سؤالش مثبت باشد.
درحالی که درد عمیقی قلبش را می‌فشارد
و در لباسِ اشک سردی،
از چشمان گرمش پایین می‌آید...
آراܩ
