کودکم زاده شده
از دنیای خیال
و به دنیای بیروح ما پا گذاشته است
از دروازۀ ذهنِ من.
طفلم، ایدهای ست
نشأت گرفته از جهان رؤیا
که با جهان خاکستریمان آمیخته
و همدمی شده برای لحظات تنهاییِ من.
لحظاتی که اگر او کنارم نبوده و با روح ابریشمی خود مرا به دنیای خویش نبرده بود،
میمردم
و از من، چیزی جز تلی از گِلِ خشک شده باقی نمیماند.
بهراستی،
بدون او چه میشدم؟
میخواهم به کاغد ببخشم
کودکی که در جان خود پرورانده
و به او، از شیرۀ جان خویش نوشاندهام.
همان که صدای گریهاش، لالایی شبهایم است
و آنقدر به او وابستهام، که گویی تکهای از تنم است.
که در حقیقت، هست.
میخواهم به ناهمواریهای کاغذ ببخشم
طفلی را که لحظههایم به او وابسته است؛
چونان که بخشید، مادرش، موسی را
به امواج بیرحم دریا
با امید اینکه گشایشی پیش رویش،
پهلوی آیندهای روشن ایستاده
و انتظارش را میکشد.
پارۀ تنم را در آغوش میکشم،
به تنش، لباس کلمات را میپوشانم
و با بوسهای، او را راهی میکنم.
با هر کلمه که بر کاغذ مینشیند،
تکهای از او،
از آغوشم پر کشیده و برای همیشه از من، جدا میشود.
ولی من برایش خوشحالم؛
چون اینگونه،
طفلم نامیرا میشود،
داستان دنیای خویش را برای همه بازگو میکند
و زنده میماند؛
حتی بعد از من.
من برایش خوشحالم.
_آرام_