شعر

-سهراب سپهری میگه که

تو مرا آزردی

که خودم کوچ کنم از شهرت،

تو خیالت راحت

میروم از قلبت،

می‌شوم دورترین خاطره در شب‌هایت

تو به من میخندی

و به خود میگویی: باز می‌آید و میسوزد از این عشق ولی

برنمی‌گردم، نه

میروم آنجا که دلی بهر دلی تب دارد.

عشق زیباست و حرمت دارد.

در جوابش

مهدی غافل صویلاتی اینو میگه

دلگیر نباش از من اگر راهیِ چشمانِ غریبم،

من مسافرم و کوچ، تقدیرِ من است.

تو خیالت راحت؛

در دلت سنگِ صبوری نبود،

بی‌صدا می‌گذرم از شب و از خاطره‌ها،

بی‌نگاهی به عقب.

تو به این رفتنِ من می‌خندی،

که دوباره برسم،

پایِ همان آتشِ سوزانِ نگاهت بنشینم.

اما این بار،

نه دلی مانده برای تبِ تو،

نه نفس‌سوزی و نه خاطره‌ای در پیِ من.

برو آن‌جا که دلت خوش باشد،

عشق حرمت دارد؛

مطنطن نیست، فریبنده و پرهیبت نیست،

عشق، آرام و صمیمی‌ست؛

مثلِ یک پنجره‌ی باز به رویِ یک باغ،

مثلِ یک قطره که می‌افتد روی برگِ اقاقی،

بی‌صدا، ساده، روان...

https://t.me/eshghisnefrat

https://t.me/eshghisnefrat

https://t.me/eshghisnefrathttps://t.me/eshghis