خاطرهٔ آرزوی اتوبوس دوطبقه
#دنده عقب با اتو ابزار
من و خواهرم همیشه آرزو داشتیم سوار اتوبوس دوطبقه بشیم. چون پدرم ماشین داشت، هرجا میخواستیم برویم با ماشین خودمان میرفتیم و هیچوقت فرصت سوار شدن اتوبوس را پیدا نمیکردیم. حتی گاهی با خودم میگفتم: «کاش ماشین نداشتیم تا میتونستیم با اتوبوس دوطبقه بریم!»
یک روز پدرم زودتر از سرِ کار برگشت و گفت: «زود حاضر بشید، باید بریم جایی»
ما با خوشحالی آماده شدیم. وقتی از خانه بیرون رفتیم، پرسیدیم: «چرا با ماشین نمیریم؟»
پدر لبخند زد و گفت: «جایی که میخوایم بریم نمیشه با ماشین رفت.»
کمکم فهمیدیم ماجرا چیست. وقتی رسیدیم به ایستگاه اتوبوس، باورمان نمیشد: یک اتوبوس دوطبقه جلوی چشممان ایستاد! با ذوق و هیجان زیاد سوار شدیم و مستقیم رفتیم طبقهٔ بالا. نشستن کنار پنجرهٔ بزرگ آن طبقه، دیدن خیابانها از بالا، و تکانهای آرام اتوبوس… همهاش برایمان مثل یک رؤیای واقعی بود.
آن روز یکی از بهترین خاطرههای کودکیام شد؛ روزی که آرزوی کوچک و شیرینمان
بالاخره برآورده شد