
من یک گروه از دوستان دارم که معمولاً همیشه این من بودم که فیلم و سریال معرفی میکردم و آنها میدیدند.
تا اینکه یک روز یکی از آنها گفت:«دختر، Ted Lasso رو دیدی؟»
گفتم:«نه. اون دیگه چیه؟»
گفت:«هر کاری داری بذار کنار و برو ببینش!»
بعد شروع کرد از تعریف کردن سریال. آنقدر با هیجان حرف میزد که من با خودم گفتم:«واو! ببین چه شاهکاریه که این اینقدر ازش تعریف میکنه.»خلاصه رفتم لپتاپ رو باز کردم، اسم سریال رو سرچ کردم و...
شتتتتتتتت...
سه فصل بود!همون لحظه گفتم:«بوس بوس، بای بای. من یکی وقت این حجم سریال دیدن رو ندارم!»اما داستان به همینجا ختم نشد.هر بار که دور هم جمع میشدیم، یکی از دوستانم میپرسید:«دیدیش؟»
و من میگفتم:«نه هنوز.»
«حتما ببینش.»

آنقدر این جمله تکرار شد که بالاخره با خودم گفتم:«باشه. یک فرصت بهش میدم.»
و عزیزم...
اگر اشتباه نکنم، کل سه فصل را ظرف سه روز تمام کردم! :))))))
نمیدانم آخرین باری که اینقدر به یک سریال وابسته شده بودم کی بود، اما Ted Lasso خیلی سریع تبدیل شد به یکی از آن سریالهایی که دلت نمیخواهد قسمت آخرش را ببینی؛ چون میدانی قرار است تمام شود.
در ظاهر، Ted Lasso درباره فوتبال است.اما هرچه بیشتر جلو رفتم، بیشتر فهمیدم که اصلا درباره فوتبال نیست.درباره آدمهاست.درباره ترسها، شکستها، امیدها، اشتباهات و ادامه دادن.و مهمتر از همه، درباره مهربان بودن.چیزی که این روزها کمتر از همیشه میبینیم.

یکی از چیزهایی که خیلی به دلم نشست، شخصیت خود تد بود.راستش را بخواهید همیشه تصور میکردم آدمهای مثبتاندیش یا زیادی سادهاند یا واقعیت زندگی را نمیبینند.
اما تد فرق داشت.او مشکلات را میدید، ناراحت میشد، اشتباه میکرد، اما اجازه نمیداد تلخیها شخصیتش را تغییر دهند.این موضوع من را یاد خودم انداخت.
یادم میآید یک بار برای پروژهای ساعتها وقت گذاشته بودم. وقتی نتیجه آن چیزی که انتظار داشتم نشد، چند روز کامل خودم را سرزنش میکردم.
انگار شکست پروژه از خود پروژه مهمتر شده بود.اما وقتی Ted Lasso را میدیدم، متوجه شدم چقدر وقت از زندگیام را صرف جنگیدن با اشتباهات گذشته کردهام.اما از بین تمام دیالوگها و درسهایی که این سریال به من داد، یکی از آنها بیشتر از همه در ذهنم ماند.
همان جمله معروف:«لطفا ماهی قرمز باش.»

در یکی از قسمتها، یکی از بازیکنها اشتباه کوچکی در زمین انجام میدهد و حسابی خودش را سرزنش میکند.
تد از او میپرسد:«میدونی شادترین حیوان روی زمین چیه؟»
بازیکن با تعجب جواب میدهد:«نه.»
تد میگوید:«ماهی قرمز.چون حافظهاش ده ثانیه است. پس لطفا ماهی قرمز باش.»
اولین بار که این صحنه را دیدم خندیدم.اما چند دقیقه بعد فهمیدم چرا این جمله اینقدر معروف شده است.چون دقیقا نقطه ضعف خیلی از ما را نشانه میرود.(در اینجا یاد و خاطر عزیزانی که بخاطر یک داستان 3 سال پیش دارن در حموم با خودشان حرف میزنن را گرامی میدارم😁)
یکی از معروفترین جملههای سریال این است:
«Be curious, not judgmental»
«کنجکاو باش، نه قضاوتگر.»
راستش و بخواید تد داخل هر بخش از سریال درمورد موارد خیلی زیادی حرف میزد و جملات خیلی زیبایی میگفت که بنظرم نمیتونم همشون در این متن بیان کنم :)

شاید دلیل اصلی علاقه من به این سریال همین باشد.اینکه به جای ارائه راهحلهای عجیب، درباره چیزهای ساده حرف میزند.درباره مهربان بودن.....درباره ادامه دادن.
درباره اینکه آدمها بیشتر از چیزی که نشان میدهند درگیر مشکلات خودشان هستند.و درباره اینکه گاهی لازم نیست زندگی را درست کنیم؛ فقط کافی است کمی آرامتر با خودمان رفتار کنیم.
وقتی قسمت آخر سریال را دیدم، حس عجیبی داشتم.انگار قرار بود با چند دوست قدیمی خداحافظی کنم.شاید Ted Lasso بهترین سریالی که دیدهام نباشد.
اما قطعا یکی از معدود سریالهایی است که بعد از تمام شدنش، چیزی از خودش در ذهنم باقی گذاشت.و اگر بخواهم فقط یک درس از آن را انتخاب کنم، احتمالاً همان جمله ساده را انتخاب میکنم:
«لطفا ماهی قرمز باش.»
چون بعضی از خاطرات قرار است به ما درس بدهند؛ نه اینکه تا آخر عمر زندانبان ما باشند.