
اون روز هیچ اتفاق خاصی نیفتاد.
صبح مثل همیشه بیدار شدم.
چای خوردم، با چند نفر حرف زدم، چند بار به گوشیام نگاه کردم و از کنار آدمهایی گذشتم که فکر میکردم قرار است همیشه باشند.
حتی نفهمیدم آخرین بار است.
آخرین باری که صدایش را میشنوم.
آخرین باری که با هم میخندیم.
آخرین باری که یک «بعدا میبینمت» ساده میگوییم و هیچکداممان نمیدانیم «بعدا» قرار نیست مثل قبل باشد.
آن روز، یک روز معمولی بود.
اما بعضی روزها را زندگی همان لحظه به ما معرفی نمیکند.
میگذارد سالها بگذرد، بعد ناگهان وسط یک عصر معمولی، بوی یک غذا، یک آهنگ، یک خیابان یا حتی یک جمله، تو را برمیگرداند به همان روز.
و آنوقت میفهمی...
بعضی از بهترین خاطرات زندگیمان، همان لحظههایی بودند که اصلا نمیدانستیم باید قدرشان را بدانیم.کاش آدم میدانست کدام «امروز» قرار است روزی تبدیل به «یادت هست؟» شود.
شاید آنوقت کمی بیشتر میماندیم.
کمی بیشتر نگاه میکردیم.
کمی محکمتر بغل میکردیم.
و به جای اینکه بگوییم:
«بعدا حرف میزنیم.»
میگفتیم:
«بیا همین حالا، کمی بیشتر کنار هم بمانیم.»