
ساعت از دو نیمهشب گذشته است.
همه خوابیدهاند و تنها صدایی که شنیده میشود، صدای آرام کولر و گاهی صدای لرزش گوشی روی میز است.
من اما هنوز بیدارم.
به سقف اتاق خیره شدهام و به آیندهای فکر میکنم که انگار هر روز از من دورتر میشود.
آیندهای که سالهاست در ذهنم ساختهام.
شهری دیگر....کشوری دیگر....شغلی که دوستش دارم.....خانهای که آرامش داشته باشد.....حساب بانکیای که هر بار بازش میکنم اضطراب نگیرم....زندگیای که وقتی به آن نگاه میکنم، حس کنم تمام این سختیها ارزشش را داشتهاند.
اما بعد به امروز نگاه میکنم.
به لپتاپ نیمهباز روی میز.
به درسهایی که هنوز تمام نشدهاند.
به کارهایی که هنوز پیدا نشدهاند.
به رویاهایی که هنوز فقط رویا هستند.
و ناگهان سؤال قدیمی دوباره از گوشه ذهنم بیرون میآید:
«نکند از همه عقب افتاده باشم؟»

فکر میکنم این سؤال، زبان مشترک نسل ماست.نسلی که هر روز با هزاران آدم موفق از خواب بیدار میشود.نسلی که قبل از صبحانه موفقیت دیگران را میبیند.قبل از ناهار زندگی دیگران را مقایسه میکند و قبل از خواب بابت نرسیدن به استانداردهایی که خودش نساخته، خودش را سرزنش میکند.
گاهی احساس میکنم دهه بیست زندگی شبیه ایستادن وسط یک طوفان است.
همه از تو انتظار دارند حرکت کنی.
باید درس بخوانی.
باید مهارت یاد بگیری.
باید کار پیدا کنی.
باید پول دربیاوری.
باید برای آینده برنامه داشته باشی.
باید مهاجرت کنی.
باید موفق شوی.
باید قوی باشی.
باید امید داشته باشی.
و در میان تمام این «باید»ها، کمتر کسی از تو میپرسد:
«خودت چطوری؟»
کمتر کسی میپرسد این همه فشار را چطور تحمل میکنی.
کمتر کسی میبیند که بعضی شبها فقط از خستگی به سقف خیره میشوی و هیچ جوابی برای سؤالهای زندگی نداری.

راستش را بخواهید، من همیشه فکر میکردم تا این سن باید همه چیز را فهمیده باشم.
فکر میکردم باید بدانم دقیقاً چه کسی هستم.
باید بدانم قرار است کجا زندگی کنم.
قرار است چه شغلی داشته باشم.
قرار است چقدر درآمد داشته باشم.
قرار است پنج سال دیگر کجا باشم.
اما زندگی با تصورات ما قرارداد امضا نمیکند.
زندگی خیلی وقتها مسیر خودش را میرود.
گاهی تمام نقشههایت را به هم میریزد.
گاهی درست وقتی فکر میکنی به مقصد نزدیک شدهای، تو را به نقطهای برمیگرداند که دوباره باید از اول شروع کنی.
و شروع کردن دوباره، درد دارد.خیلی درد دارد.

هیچکس درباره آن روزهایی حرف نمیزند که از شکست بلند میشوی.
همه درباره موفقیت حرف میزنند.
اما کمتر کسی درباره سالهایی حرف میزند که فقط تلاش کرده است دوام بیاورد.
سالهایی که دستاورد اصلیاش این بوده که تسلیم نشده است.
سالهایی که هر روز صبح بیدار شده، با وجود ناامیدی ادامه داده و شب دوباره خسته خوابیده است.
گاهی فکر میکنم بزرگترین پیروزی زندگی همین است.
نه وقتی همه چیز خوب است.
شاید سختترین قسمت دهه بیست زندگی این باشد که هنوز به مقصد نرسیدهای اما دیگر کودک هم نیستی.
در میانه راه گیر کردهای.
نه آنقدر جوانی که مسئولیتی نداشته باشی.
نه آنقدر بزرگ که ثبات داشته باشی.
در برزخی عجیب زندگی میکنی.
برزخ بین رؤیا و واقعیت.
بین آن چیزی که هستی و آن چیزی که میخواهی بشوی.

گاهی به خودم نگاه میکنم و میبینم تمام این سالها در حال دویدن بودهام.
برای نمره بهتر.
برای دانشگاه.
برای زبان.
برای کار.
برای پول.
برای مهاجرت.
برای آینده.
و وسط این دویدنها فراموش کردهام که کمی به خودم حق بدهم.
حق خسته شدن.
حق اشتباه کردن.
حق زمین خوردن.
حق نفهمیدن.
حق ندانستن.
انگار از خودم انتظار داشتهام در بیست سالگی تمام جوابهای جهان را داشته باشم.
در حالی که خیلی از آدمها در چهل سالگی هم هنوز در حال پیدا کردن مسیرشان هستند.

اگر امروز در دهه بیست زندگیات هستی و احساس میکنی گم شدهای، میخواهم چیزی را بدانی.
شاید گم نشدهای.شاید فقط در حال ساختن خودت هستی:)
بعضی روزها ساختن شبیه گریه کردن است.
شبیه شکست خوردن است.
شبیه دوباره بلند شدن است.
شبیه ادامه دادن در حالی است که هیچ تضمینی برای نتیجه وجود ندارد.
اما همین روزها هستند که آدم را میسازند:)
امروز دیگر آرزو نمیکنم همه چیز را بدانم.
فقط آرزو میکنم آنقدر شجاع باشم که قدم بعدی را بردارم.
چون کمکم فهمیدهام زندگی قرار نیست یکشبه ساخته شود.
رویاها یکشبه ساخته نمیشوند.
آدمها یکشبه ساخته نمیشوند.
و آیندهای که برایش میجنگیم، معمولاً خیلی دیرتر از چیزی که فکر میکنیم از راه میرسد.
پس اگر امشب هم مثل من بیداری...
اگر به آینده فکر میکنی...
اگر از خودت میپرسی چرا هنوز به آن جایی که میخواستی نرسیدهای...
اگر احساس میکنی از همه عقب افتادهای...
فقط یک لحظه مکث کن.
به تمام روزهایی فکر کن که میتوانستی تسلیم شوی اما نشدی.
به تمام شکستهایی فکر کن که از آنها بلند شدی.
به تمام زخمهایی فکر کن که هنوز با آنها راه میروی.
به تمام ترسهایی فکر کن که با وجودشان ادامه دادی.
شاید هنوز به مقصد نرسیده باشی.
اما راهی را آمدهای که خیلیها وسطش متوقف شدند.
و شاید مهمترین حقیقت همین باشد:
قرار نیست در دهه بیست زندگیات، زندگیات را کامل ساخته باشی.
قرار است در این سالها خودت را بسازی.
و باور کن، ساختن آدمی که قرار است سالهای بعد زندگیاش را بسازد، مهمتر از ساختن هر چیز دیگری است.