
چند وقت پیش داشتم اینستاگرام را بالا و پایین میکردم. ویدئویی از یک پسر همسن خودم دیدم که برای آخر هفته با دوستانش به کنسرت رفته بود. ویدئوی بعدی سفرش به یک کشور دیگر بود. هرچقدر بیشتر داخل اینستاگرام بودم بیشتر به این میرسیدم که من از همه عقب ترم :)
چند دقیقه بعد خودم را در اتاقم پیدا کردم؛ پشت لپتاپ، میان پروژهها و درسها، با این فکر که «چرا زندگی من این شکلی نیست؟»احتمالا شما هم این حس را تجربه کردهاید.

این روزها فقط چند ثانیه کافی است تا زندگی خودمان را با آدمهایی مقایسه کنیم که هزاران کیلومتر از ما دور هستند.
یک شب یادم میآید حدود یک ساعت مشغول دیدن ویدئوهای چند بلاگر خارجی بودم. همه چیز عالی به نظر میرسید؛ خانههای زیبا، سفرهای جذاب، دوستان زیاد و لبخندهای همیشگی.
اما بعد به یک نکته فکر کردم: من فقط چند دقیقه از زندگی آنها را میبینم، نه تمام زندگیشان را.
من اضطرابها، شکستها، نگرانیهای مالی یا مشکلات خانوادگی آنها را نمیبینم. همانطور که اگر کسی صفحه من را ببیند، احتمالاً از شبهایی که بابت آینده، دانشگاه یا مهاجرت استرس داشتهام چیزی نخواهد فهمید.
ما معمولا پشت صحنه زندگی خودمان را با بهترین لحظات زندگی دیگران مقایسه میکنیم؛ و این مقایسه از همان ابتدا ناعادلانه است.

راستش را بخواهید، خیلی وقتها من به خود آن افراد حسادت نمیکنم.
چیزی که ناراحتم میکند فرصتهایی است که دارند.
وقتی میبینم کسی میتواند راحت به کنسرت برود، در رویدادهای مختلف شرکت کند، برای دانشگاههای مختلف اقدام کند یا فقط بدون نگرانی سفر کند، بیشتر از اینکه به خودش فکر کنم، به فرصتهایی فکر میکنم که دوست داشتم من هم تجربهشان کنم.
فهمیدن این موضوع برایم مهم بود.
چون مشکل اصلی این نبود که «من به اندازه کافی خوب نیستم». مشکل این بود که شرایط زندگی ما یکسان نبود.
وقتی این تفاوت را درک کردم، کمتر خودم را سرزنش کردم.

چند ماه پیش داشتم رزومهام را بهروزرسانی میکردم. به پروژههایی که انجام داده بودم نگاه کردم؛ چیزهایی که قبلاً برایم مهم بودند.
اما همان لحظه ذهنم گفت: «ببین فلان برنامهنویس خارجی در این سن کجاست!»ناگهان تمام پیشرفتهایی که کرده بودم بیارزش به نظر رسید. این یکی از بدترین اثرات مقایسه است.

مقایسه باعث نمیشود فقط دیگران بزرگتر به نظر برسند؛ باعث میشود دستاوردهای خودمان کوچکتر دیده شوند.در حالی که اگر چند سال قبل به خودم نشان میدادم امروز چه چیزهایی یاد گرفتهام، احتمالاً خوشحال میشدم.
مدتی طول کشید تا بفهمم زندگی مسابقه دو نیست که همه از یک خط شروع کرده باشند.
بعضیها در کشوری متفاوت به دنیا آمدهاند، بعضیها امکانات بیشتری داشتهاند، بعضیها از حمایتهای بیشتری برخوردار بودهاند و بعضیها هم با چالشهای بیشتری روبهرو بودهاند.
به همین دلیل مقایسه کردن مسیرها همیشه نتیجه درستی به ما نمیدهد.
شاید سوال بهتر این باشد:
«آیا من نسبت به یک سال قبل رشد کردهام؟»
یاشاید بهتر باشد این جمله را به خودت بگی «هر کسی در مسیر خودش قرار دارد؛ مسیر خودت را با دیگران مقایسه نکن.»

هنوز هم گاهی خودم را با آدمهای خارج از کشور مقایسه میکنم. هنوز هم بعضی ویدئوها یا عکسها حسرتهایی را در دلم زنده میکنند.
اما سعی میکنم یک چیز را فراموش نکنم:
من تمام زندگی آنها را نمیبینم و آنها هم تمام زندگی من را نمیبینند.
شاید بهترین مقایسهای که ارزش انجام دادن دارد، مقایسه خودِ امروزمان با خودِ دیروزمان باشد.
چون تنها کسی که واقعا باید از او جلو بزنیم، نسخه دیروز خودمان است.
