
هرچه بزرگتر میشوم، بیشتر به این نتیجه میرسم که ما آنقدرها هم دلتنگ گذشته نیستیم.
اگر گذشته واقعاً آنقدر بینقص بود، چرا آن روزها اینهمه منتظر بزرگ شدن بودیم؟ چرا عجله داشتیم از مدرسه بیرون بیاییم، دانشگاه را تمام کنیم، مستقل شویم و به آینده برسیم؟
شاید چیزی که امروز از آن به اسم «دلتنگی گذشته» یاد میکنیم، در واقع دلتنگی برای حسهایی باشد که دیگر کمتر تجربهشان میکنیم.
دلتنگ روزهایی که اعتماد کردن اینقدر سخت نبود.
دلتنگ زمانی که برای خوشحال شدن به اتفاقات بزرگی نیاز نداشتیم.

دلتنگ روزهایی که یک تماس، یک پیام یا یک قرار ساده میتوانست تمام روزمان را بسازد.
دلتنگ آدمهایی که فکر میکردیم همیشه خواهند ماند. و قرار نیست با یک خداحافظی تلخ در فرودگاه تنهامون بزارن:)
بعضی از ما دلتنگ خانهای هستیم که دیگر وجود ندارد.
بعضی دلتنگ آدمی که دیگر همان آدم سابق نیست.
و بعضی، دلتنگ نسخهای از خودشان هستند که سالها پیش جا مانده است.
نسخهای که هنوز به همهچیز امیدوار بود.
نسخهای که هنوز آنقدر آسیب ندیده بود که برای هر رابطه، هر قول و هر «دوستت دارم» هزار بار تردید کند.
انگار زندگی آرامآرام از ما چیزهایی میگیرد؛
نه یکباره و نه با سر و صدا.
کمی از اعتمادمان را،
کمی از سادگیمان را،
کمی از ذوقمان را برای شروع کردن،
و کمی از تواناییمان را برای باور کردن آدمها.
و بعد یک روز، وسط یک عصر معمولی، هنگام گوش دادن به یک آهنگ قدیمی یا دیدن یک عکس فراموششده، موجی از دلتنگی سراغمان میآید.
دلتنگی برای چیزی که حتی نمیتوانیم دقیق توضیحش دهیم.
چون دلتنگ یک زمان نیستیم؛
دلتنگ احساسی هستیم که در آن زمان داشتیم.
شاید به همین دلیل است که هیچوقت نمیتوانیم به گذشته برگردیم؛
حتی اگر همه چیز دقیقاً مثل قبل شود، ما دیگر همان آدم سابق نیستیم.
بزرگ شدن همین است.
یاد میگیریم که بعضی آدمها فقط بخشی از مسیر زندگی ما هستند.
بعضی رؤیاها قرار نیست به واقعیت تبدیل شوند.
و بعضی زخمها هیچوقت کاملاً از بین نمیروند؛ فقط یاد میگیریم با آنها زندگی کنیم.
اما میان تمام این تغییرات، فکر میکنم عمیقترین دلتنگی ما برای یک مکان یا یک آدم نیست.
ما دلتنگ خودمان هستیم.
دلتنگ خودی که هنوز باور و ایمان داشت .
دلتنگ خودی که برای خوشحال شدن دلیل زیادی لازم نداشت.
دلتنگ خودی که هنوز قلبش از اتفاقات زندگی خسته نشده بود.
و شاید دردناکترین بخش ماجرا همین باشد؛
اینکه گاهی وسط شلوغترین روزهای زندگی، ناگهان دلمان برای کسی تنگ میشود که سالهاست ندیدهایمش...
خودِ سابقمان.
