
بعضی ادمها را هیچوقت از نزدیک نمیبینی، اما روی زندگیات اثر میگذارند.
برای من یکی از ان ادمها حسین اورا بود.
اولین باری که صدایش را شنیدم، حالم خوب نبود. از ان روزهایی که ذهنت شبیه مرورگر کروم شده؛ صد تا تب باز است و هیچکدام هم بسته نمیشوند.مدام به گذشته فکر میکردم. به حرفهایی که نباید میزدم. به تصمیمهایی که میتوانستم بهتر بگیرم. به ایندهای که هنوز نیامده بود اما از همین حالا نگرانش بودم.
راستش ان روزها اگر کسی از من میپرسید بزرگترین دشمن تو چیست، احتمالا میگفتم «ذهن خودم».تا اینکه یکی از دوستانم برای چندمین بار گفت:«فقط یک قسمت از این نقطه را گوش کن.»
من هم با بیحوصلگی و دعوا قبول کردم.
نمیدانم برای شما هم پیش امده یا نه:) اما بعضی وقتها یک نفر دقیقا چیزی را میگوید که مدتهاست درونت جریان دارد اما خودت نتوانستهای اسمش را پیدا کنی.حسین درباره افکار، اضطراب، پذیرش و زندگی حرف میزد. نه از موضع یک استاد که امده چیزی یاد بدهد؛ بیشتر شبیه دوستی بود که کنار تو نشسته و دارد از تجربههای انسانی حرف میزند.
اتفاق عجیبی نیفتاد.....فردای ان روز ادم جدیدی نشدم....تمام نگرانیهایم هم محو نشدند.....اما کمکم یاد گرفتم با ذهنم نجنگم.
یاد گرفتم قرار نیست هر فکری را باور کنم.
قرار نیست پشت هر احساس ناراحتکنندهای بدوم.
قرار نیست برای هر اتفاقی هزار سناریوی مختلف بسازم.
شاید عجیب باشد، اما بعضی ادمها بدون اینکه بدانند، بخشی از مسیر رشد دیگران میشوند :)برای من، حسین یکی از همان ادمها بود.
بعدها بیشتر درباره او خواندم و پادکستهای بیشتری گوش دادم. حسین اورا سازنده پادکست «این نقطه» است پادکستی که سالهاست درباره خودشناسی، مدیتیشن، ذهناگاهی، عشق به خود و هنر زندگی کردن صحبت میکند. شعار این نقطه این است که «همدیگر را بیدار کنیم و هنر خوب زیستن را تمرین کنیم» و به نظرم این جمله دقیقا چیزی است که در تمام قسمتهای پادکستش جریان دارد.

چیزی که من را جذب کرد این بود که حسین سعی نمیکند به تو بگوید چگونه زندگی کنی. بیشتر سعی میکند کمکت کند خودت را بهتر ببینی.
گاهی درباره ذهن منفیباف حرف میزند.
گاهی درباره عجله کردن.
گاهی درباره عشق.
و گاهی فقط درباره این که چطور میشود کمی ارامتر زندگی کرد:)
اگر بخواهم صادق باشم ارزشمندترین چیزی که از این نقطه یاد گرفتم این بود که گاهی لازم نیست برای حل همه مشکلاتت بجنگی؛ بعضی وقتها فقط باید بایستی و خودت را تماشا کنی.
شاید به همین دلیل است که هنوز بعد از این همه مدت، هر وقت ذهنم شلوغ میشود، دوباره سراغ این نقطه میروم.نه برای اینکه کسی زندگیام را نجات بدهد.
بلکه برای اینکه چند دقیقه از هیاهوی ذهنم فاصله بگیرم.
اگر تو هم از ان ادمهایی هستی که شبها قبل از خواب هزار فکر مختلف از سرت رد میشود...
اگر وسط کار یهو خودت را در گذشته یا اینده پیدا میکنی...
اگر از خسته شدن ذهنی بیشتر از خسته شدن جسمی نابودی...
فکر میکنم بد نباشد حداقل یک قسمت از این نقطه را گوش بدهی.شاید چیزی که دنبالش هستی انجا نباشد.
اما شاید هم مثل من، وسط یکی از همان اپیزودهای معمولی، ناگهان احساس کنی یک نفر بالاخره زبان ذهن شلوغت را بلد است:)