یک شب بارانی داشتم با ماشین از جاده کوهستانی برمیگشتم. مه آنقدر غلیظ بود که انگار نور چراغها را هم قورت میداد. داشتم به پیچ معروف جاده نزدیک میشدم؛ همان پیچی که همه دربارهاش داستان دارند.
اما اتفاقی که افتاد باورکردنی نبود: پیچ اصلاً وجود نداشت!
بهجایش یک جاده صاف و مستقیم روبهرویم ظاهر شد؛ روشن، آرام، مثل یک راه مخفی. با ترس و کنجکاوی چند ثانیه در آن مسیر جدید رفتم… فقط چند ثانیه.
یک چشم برهم زدن بعد، دوباره وسط همان پیچ همیشگی بودم. انگار جاده برای چند لحظه شکلش را عوض کرده بود تا چیزی نشانم بدهد.
از آن شب فهمیدم گاهی جادهها هم اخلاق دارند؛ گاهی با رانندهها شوخی میکنند، گاهی هم مسیرهای دیگری را نشان میدهند… فقط به کسانی که دقیق نگاه میکنند.