از روزی که خود را انسان شناختیم و اشرف مخلوقات، خواستیم تمام چیزها را داشته باشیم و در مسابقه ی داشتن، از دیگران کم نیاوریم.
این قدر جذب مسابقه و حواشی آن شدیم که اصل و اساس بودن را فراموش کردیم. یادمان رفت بودن مان بنایی دارد. بنایی که با فراموشی ما محو نمی شود و هر چقدر دیر به یادش بیاوریم ما را از بود به نبود می کشاند.
بنای بود و حیات ما، مسئول بودن است. هر کجا باشیم و هر کسی باشیم مسئولیم. وقتی این مهم فراموش شد، ما می شویم دشمن خویش.وقتی ندانستیم که مسئولیم با دست خود بر تن ظریف طبیعت ضربه می زنیم و از دل مهربانش، نامهربانانه رفاه خود را می طلبیم.
در این فراموشی همه شریکیم و هم درد.