ده دوازده ساله بودم.
دختری از خانوادهای خیلی مذهبی که کمی هم چاق بودم و اعتمادبهنفس پایینی داشتم.
اوایل دوران راهنمایی بود که با دو تا از بچهها دوستهای خوبی شده بودیم. هما و سوفیا که هردو بسیار ناز و دوستداشتنی بودند و من از دوستیشان حس خودباوری عجیبی گرفته بودم و خیلی داشت خوش میگذشت!
یک دورهای بینمان نامهنگاری مد شد.
هما به سوفیا، سوفیا به هما، من به هما، سوفیا به من، خلاصه نامههای قشنگی مینوشتیم.
یک روز یک نامه جالبی نوشته بودم برای هما. یادم هست که در مورد روابط اجتماعی و مهمانیها و رفت و آمدهایی بود که آنروزها تازه مد شده بود بین طبقه متوسط و میبایست خیلی شیک میپوشیدیم و هرطوری که بود آلاگارسون میرفتیم!
متن خوبی بود... هما داشت زیر میز آنرا میخواند و من هم تمام حواسم جمع بود که غلط نخواند. سر کلاس تاریخ بودیم و معلم خیلی ریزنقش و بداخلاقمان ناگهان حواسش جمع شد به ما. صاف آمد بالای سرمان و کاغذ را از دست هما کشید و هما هم بیمعطلی گفت: «خانوم اجازه! مال ما نیست. منصوری نوشته»
صمیمیت من و هما از همانوقت ضایع شد و من جای خودم را از کنار او عوض کردم و رفتم دو میز عقبتر، کنار خواهران یعقوبی که همیشه دوست داشتند پیش آنها بنشینم... اما خانم عطایی نامرد نوشته من را گرفت و گفت که زنگ تفریح بروم دفتر و بگیرماش. که ایکاش بیخیال نامه شده بودم و هرگز به دفتر نمیرفتم. کاغذ را دستش گرفته بود و با چندتا از معلمها داشتند میخواندند. تا من را دید گفت: «بفرمایید خانم نویسنده تشریف آوردن!» و همگی خندیدند.
نوشته من را از وسط دوبار پاره کرد و در دستم گذاشت و گفت: «تو که شاگرد خوبی هستی، این چرت و پرتها چیه که مینویسی؟»
مطمئن نیستم اما تا جایی که یادم میآید از همان وقت نوشتن را برای همیشه رها کردم.. شاید تا همین امروز!