باران

نشسته روبروی چشم‌انداز وسیع تراس، خیره به روبه‌رو، چشم‌هاش انگار راه گرفته و مستقیم به خیابان و عبور ماشین‌ها نگاه می‌کند.
چقدر زیباست. زنی انگار لبریز از خاطرات تلخ و شیرین. با صورتی طبیعی و در شصت‌وچندسالگی همچنان زیبا و دلنشین. چین‌های ساده‌ای که اخم و خنده و غصه‌های سالیان را به وضوح نشان می‌دهد. طوری که آدم دل‌اش می‌خواهد ببوسدشان.
سیگارش را پک نمی‌زند. نمی‌زند تا خاموش می‌شود.
باران تندتر می‌شود و طاقی کوچک تراس دیگر کافی نیست. به خود میلرزد و شال را دور شانه‌ها محکم می‌کند.
با وزش شدید باد سرش را به سمت موافق باد می‌چرخاند که زلف کوتاه و جوگندمی‌اش نا‌مرتب نشود.
ناگهان با من چشم‌درچشم می‌شود. از خیره بودنم به خودش جا می‌خورد. کمی جابه‌جا می‌شود و لبخند محوی تحویل‌ام می‌دهد. دلم قنج می‌رود. دلم می‌خواهدش. توی صفحه خاموش موبایلم به خودم نگاه می‌کنم. چه می‌گوید اگر بروم جلو و درخواست نشستن کنارش را بدهم. چقدر دلم دست‌هایش را می‌خواهد..‌ شانه‌هایش. حتا بوسیدنش.
دوباره به روبرو خیره می‌شود. خط نگاهش را می‌گیرم و به خیابان شلوغ میرسم.
به همان خیابان خیره می‌شوم. از زاویه چشمم می‌بینم که برمی‌خیزد و می‌رود اما نمی‌توانم چشم از خیابان بردارم.
شوهرم صدایم می‌زند، با دوتا لیوان قهوه در دست توی در تراس، اشاره می‌کند که بیا برویم داخل. باران شدیدتر شده‌است....
با بی‌میلی تراس را ترک می‌کنم.