نور ابی رنگ فضای سنگین و تاریک اتاق رو پر کرده بود..
مثل ناقوس مرگ بود،انگار که یک اتاقکِ داخل تیمارستان بود، سرد ، خفه، با بویی که فقط میشد اسمش رو گذاشت مرگ!
مگس ها و پشه ها گردِ لامپ جمع شده بودن.
صدای وز وزشون روی روانم خط میکشید..
نیم خیز شدم، رد خون از گوشه وان تا شکاف کوچیکش امتداد داشت، مثل رودخونه ای پر از خون که نشون میداد تا چه حد با مرگ فاصله دارم..
چشم هام تار میدیدن، دستام سر تر از قبل شده بودن..
گلوم خشک شده بود و لب هام مثل کویر خشک و بی اب و علف ترک خورده بودن..
دلم میخواست جیغ میزدم، داد میزدم اما صدام توی گلوم گیر کرده بود
به دستم نگاه کردم، گوشتش از هم باز شده بود، دردش مثل موریانه به کل تنم میپیچید، اما حتی این درد هم برام عادت شده بود، یا بهتره بگم زندگیم به همین درد ها وابسته بود، مثل یک قرار داد همیشگی!
نیشخند زدم :
فقط یک سوال برام باقی میموند ،چرا هنوز زنده ام! چرا هنوز دارم نفس میکشم!
چرا تمومی نداره این درد!
قطره اشکی سمج از گوشه چشمم سر خورد و روی گونه ام افتاد..
به لبه های وان چنگ زدم، مثل ماهی لیز میخوردم، هیچ قدرتی توی بدنم باقی نمونده بود..
صدام به هیچ جایی نمیرسید،مثل اینکه باید قبول میکردم تو این خونه منحوس فقط خودم رو دارم..
به سختی سر پا شدم، پاهام میلرزید اما حالا باید به خودم میقبولوندم که چاره ای جز زنده موندن برام باقی نمونده..
از کنار وان، از داخل کمد کوچیک و درب و داغون جعبه کمک های اولیه رو دراوردم..
جای زخم میسوخت، خون لحظه ای بند نمیومد..