امروز عَلا و صادق به کشورشون بازگشتن و واقعا اگه بخوام حسم رو بگم یه حس عجیبه و احساس کردم پسرام از پیشم رفتن . علا بعد از سه سال فعالیت در مَهره و صادق هم که یک سالی بود که پیشمون بود و واقعا تو این مدت کوتاه هر دو طرف انقدر بهم دل بسته بودیم که لحظه خدا حافظی یکی از سخت ترین لحظات عمرم بود .
اونا تونستن تو این مدت پیشرفت های زیادی هم بکنن و تونستن خوندن و نوشتن رو به خوبی یاد بگیرن با اینکه مدرسه نمیرفتن اونا از مهمان های اقامتگاه هم چیزای زیادی یاد گرفتن اکثر آدما با دیدگاه های مختلف و حتی مدارک مختلف با این پسرا در طول اقامتشون گپ میزدن و بار علمی و فرهنگی بچه ها هم بالا رفته بود .
واقعا بچه ها هم در اخلاق و هم در کار و نظم کاری بی نظیر بودن و بی شک در آینده میتونن حرفی برای گفتن داشته باشن .
براشون با تمام وجودم آرزوی موفقیت میکنم ...
به امید اینکه به زودی بتونم ببینمشون