من هم جزو افرادی هستم ک دوست دارم خیلی چیزها را در زندگی ام تغییر دهم؛ از خواب بیدار میشوم ؛ طبق روال هر روز هنوز از خواب بیدار نشده با خودم در جنگم ک چرا دیروز آن کار را انجام دادی؛ چرا در مهمانی هفته گذشته، آنطور صحبت کردی؛ چرا عملکرد بهتری نداشتی؛ از اتفاقات گذشته گرفته تا به همان روزی که هستم؛ خودم را سرزنش میکنم؛ ناگفته نماند ک شاید خیلی ها دوست داشتن شرایط مرا تجربه میکردند ولی آرمان گرایی هم نبردی دارد نابرابر با خودت؛ در لابلای این اتفاقات زمان حالت را هم فراموش میکنی و همین لحظات را هم از دست میدهی؛ در هر جمعی ک هستی؛ سکوت میکنی و همه اطرافیان میگویند خوش بحالت چه آرامش درونی را تجربه میکنی ولی خبر ندارن ک سکوت دیواری است که جنگ درونی ات را پنهان میکند؛ کاش روزی این نبرد درونی ام به پایان برسد و خود را همان گونه ک هستم پذیرا باشم و دست از سرزنش بردارم.
