کتاب سه شنبه ها با موری را میخوانم؛ جملاتی که هریک برای یک عمر زندگی کارآمد است و چقدر انسانها در شرایط مشابه؛ افکاری مشابه را تجربه میکنند، وقتی که با بیماری درگیر میشوی؛ وارد یک نبرد درونی و بیرونی میشوی، از طرفی جسمت غرق در درد است و از طرفی دیگر ناتوانی باعث عملکرد ضعیف تو میشود و وارد یک جنگ درونی میشوی که نمیتوانی بپذیری؛ مرگ به تو نزدیک تر میشود؛
مرگ چه کلمه ترسناکی؛ اگر همه انسانها باور میکردند که تنها چیزی که در دنیا حق است همین مرگ است و همه تجربه اش میکنیم؛ حتما طور دیگری عمل میکردند و بیشتر به همدیگر عشق میدادند و کمتر در آسیب زدن به یکدیگر تلاش میکردند، شاید یکی از دلایلی که روزهایمان سخت میگذرد همین نوع نگرش است؛ از داشته هایمان لذت نمیبریم؛ اصلا نمیدانیم داشته هایمان چه هستند و در جهل و ندانستن ها سر میکنیم و همه انرژی خود را برای بدست آوردن نداشته هایمان هدر میدهیم؛ به قول معروف ک از داشته هاتون چه لذتی بردین که به فکر نداشته هاتون هستین؛ همیشه این جمله را با خود تکرار میکنم و باورم میشود که به نعمتهایی که دارم؛ نگاه عمیق تری داشته باشم و خودم را فریب ندهم و سرگردان نکنم.