پرده را کنار میزنم؛ آسمان را مینگرم؛ تاریکی؛ سکوت و آرامش؛ بد خواب شده ام؛ مادربزرگم همیشه قبل از خواب میگفت: چقدر رختخواب مهربان است و من هم این حرفش را دوست داشتم و شبهایی ک به شدت خسته میشدم؛ یاد حرفش میافتادم؛ امشب هزار و یک فکر به ذهن بدون اجازه ورود میکنند و رختخواب مهربان نیست؛ سعی میکنم روی افکارم تمرکز و مدیریت داشته باشم؛ میخواهم از یک خاطره مشخص شروع کنم و آرام آرام و با جزییات همه اتفاقات را تداعی کنم؛دیگر از مرور مسائل قدیمی لذت نمیبرم، دیگر گذشته برایم ارزشی ندارد؛ فقط خودم را درگیر زمان حال کرده ام؛ به آینده هم فکر نمیکنم؛ دنیای پس از کرونا تغییرات خوبی را در افکارمان بوجود آورد؛ در کنار همه بی رحمی هایش؛ تغییرات اجباری ولی در عین حال خوبی را به ما آموخت؛ اینکه اعتباری به فردایمان نیست؛ جدی گرفتن زندگی و دنیا، کاری بس باطل است و یاد گرفتیم ک همین حالا؛ واضح ترین و معتبرین زمانی هست ک میشود حس و زندگی کرد.