خود نمیشناسم،
سرخم و بعد، خاکسترِ سیگارم در باد...
میسوزم...
در زمستانی که بهمن، بر تنم میریزد.
دود و آوار...
و من، دور از تو، گم در گرد و غبار.
تنها لبم، تنها لبی...
آه، ای پنجرههای رو به حیاط!
صدایم را میشنوید؟
اینجا، آدمی هنوز نفس میکشد...
درختی که از سرما خموده شد،
مثلِ دستی که بیمعشوق مانده است.
در گریبان خود.
و سیگاری که تمام شد،
و گیتاری که خاموش ماند.
و در این هنگامه،
شب فرا رسید.
زنهار که باید این سرما، بیپروا، درونم رخنه کند؟
باید که این شبح تا همیشه بر سرم بماند؟
یاد تو، در بادها باقی میماند،
در هر باری که میکشم،
در هر نُتی که مینوازم،
و در هر سکوتی که خود را در آن گم میکنم.
اگر بیایی...
شاید هنوز در این تاریکی،
در این سرمای بیپایان،
پروانهای بیاید...
و شعلهای جان بگیرد.
اما تو، هنوز آنجایی؟
زیر درختی که بوی لبخندت را در باد میپراکند...
و من،
سایهای بیقرار در مسیرِ گم شدن.