شعر، زبانی است که از دل انسانها برمیآید؛
زبانی که در لحظات سکوت، میگوید
آنچه در درون نهفته است. امروز روزی است برای گرامیداشت هنری که نه تنها کلمات را به هم میآورد،
بلکه زندگی را معنا میبخشد.
"شعر لحظهای است که بیپایان میشود."
"شعر یک نیاز است، نه یک حرفه."
در فیلم "انجمن شاعران مرده"،
جان کیتینگ به شاگردانش میگوید: "حقوق، پزشکی، مهندسی...
همه اینها برای انسان است. اما شعر، شعر برای انسان است
تا به انسان بودنش پی ببرد."
و من نیز مینویسم:
شعر، پژواک خاموش دل است،
در هر واژه، دنیایی از حقیقت نهفته است.
شعر، یادآوری انسان بودن است،
که در دنیای بیپایان، چیزی به
نام انسانیت هنوز باقیست.
این روز جهانی شعر، فرصتی
است برای بازشناختن این حقیقت
که شعر نه فقط برای
شاعران، بلکه برای همه انسانهاست.
شعر، آینهای است
که در آن خودمان را میبینیم.
بیایید به آن نگاه کنیم
و از زیباییاش بهره ببریم.