دیروز جمعه بود. پدرم من را به کافی شاپی دعوت کرد. قهوه و بیسکویتی سفارش دادیم و مشغول گپ و گفت شدیم. پدرم نگاهی به من کرد و گفت از خودت بگو زهرا، از زندگیت خوشحال هستی؟ احساس تنهایی که نمیکنی؟ با دوستات رابطه ی خوبی داری؟
من همین طور که قهوه ی داغ رو مزه مزه میکنم، رو به پدرم میگم، راستش ازینکه سی و دو سالم شده ولی با هیچکس نتونستم برای رابطه ی بلندمدت به توافق برسم ناراحتم. حس میکنم به اندازه ی کافی زیبا و جذاب نیستم. انرژی و توانم برای درس خوندن کم شده و هفته ای یکبار دچار پرخوری عصبی میشم.
پدرم رو به من میگه، من تو رو همین که هستی دوست دارم. تو دختر منی. همین که هر روز تلاشت رو برای هدفت میکنی با ارزشه. من میبینم که تو هر روز ورزش میکنی و کتاب میخونی. اشکالی نداره اگه گاهی از درس خوندن خسته شدی چون میدونم دوباره بلند میشی و تلاشت رو میکنی. تو دختر قوی ای هستی. اگر پسری آسیبی بهت زد، اولین نفر به خودم بگو. من همیشه باهاتم بابا. من به جای همه ی پسرهای دنیا هر موقع خواستی میبرمت بیرون.
زهرا، میخوام بدونی احساس تنهایی همیشه با انسان هست. هیچ وقت برای رفع تنهاییت به کسی که ذره ای بهت توجه میکنه وابسته نشو. گاهی در زندگی شرایطی پیش میاد که هیچکس به جز خودت رو نداری. باید اینقدر خودت رو با همه خوبی ها و نقص هایی که داری، دوست داشته باشی، که بتونی تحت هر شرایطی، تنهایی هم دووم بیاری و خوشحال زندگی کنی.
من از اینکه دختر خانم و مهربونی مثل تو دارم واقعا خوشحالم. این لحظه که با تو قهوه میخورم برام واقعا لذت بخشه.
من بیسکویت شکلاتی رو برمیدارم و با قهوی تلخ میخورم. گاهی زندگی با وجود همه ی تلخی هاش میتونه واقعا شیرین هم باشه.