برای این که از درد وجود یک رقیب عشقی به درستی رها شویم، لازم است عمیقا دریابیم که اکثر قریب به اتفاق انسان هایی که تاکنون در جهان بوده اند، چقدر میان مایه و عادی بوده و هستند. در واقع، اصلا موجودی به نام «شخص کامل» وجود ندارد، بلکه آن چه هست انسان هایی اند که هرکدام بغرنجی ها و معضلات خودشان را دارند. هیچ انسانی نیست که وقتی از فاصله ای نزدیک تر بررسی شود موجودی نومیدکننده از آب درنیاید.
شریک سابق زندگی مان به دروازه های بهشت نرسیده است، بلکه صرفا یک رابطه ی ناقص و ناکامل را با یک رابطه ی ناقص و ناکامل دیگر عوض کرده است. ما هرگز نباید عذابمان را با این فکر عذاب آور تشدید کنیم که شریک سابق زندگی مان الان بی اندازه خوشبخت و شادمان است.
در این که ما هم انسانی پر عیب و دردساز هستیم هیچ شکی نیست، اما این واقعیت تلخ و تاریک اساسا در بستر حقیقتی فراگیرتر و ناخوشایندتر قرار دارد که به نحوی عجیب اتفاقا تسلی بخش است: این که تک تک انسان ها پر عیب و دردسر سازند.
برگرفته از کتاب «دلشکستگی» اثر آلن دوباتن