داره بارون میاد. نمی دونم هنوز هم از بارون لذت می بری یا نه؟ آخه بارون بدون کاپشن گرم و پوتین ضد آب و چتر، چیزی جز عذاب نیست. تو بارون رو با این سه چیز دوست داشتی؛ حتی فرصت نشد بتونم یکی از اینها رو برات بخرم و بهت هدیه بدم. این همه عجله برای چی؟!
راستی می دونی دخترمون هم عین خودت عاشق بارونه؟! باورت میشه مثل تو هر وقت بارون میاد ، میره بیرون و ساعت ها زیر بارون قدم می زنه؟! وقتی زیر بارون می خنده و از بارون لذت می بره، درخشش دندون های سفید مرتبش منو یاد خودت میندازه. جسور و بی پروا، سرکش و لجباز عین خودت.
نمی دونم تو این همه سال، چندمین شبه که زیر بارون بی چتر و کاپشن و بدون پوتین بودی!؟! می دونی فردا بیست و نهمین سالیه که عهدت رو شکستی و تنهام گذاشتی؟! چه اجبار تلخ و جانسوزی. چه تقدیر شوم و سیاهی. لعنت بهت سرنوشت خانمانسوز.
مگه روزگار هم باید به عشق حسادت کنه؟
