ویرگول
ورودثبت نام
خاتون
خاتونمدیر، روانشناس ، استاد زبان، گاهی می نویسم، گاهی شعر میگویم‌، بیشتر عکاسی می کنم. عاشق طبیعتم.
خاتون
خاتون
خواندن ۴ دقیقه·۷ ماه پیش

چیزی بنام زندگی

روزهاست به این فکر می کنم ما کی زندگی کردیم؟ دقیقا تا قبل از تعطیلی کارخانجات و شرکت ها ، ساعت ۵:۴۵ صبح از خونه می زدم بیرون. برای اینکه مطمئن باشم توی تاریکی، کسی پشت سرم نیست، چند باری عقب گرد می کردم و با سرعت هر چه تمام تر خودمو به خیابون می رسوندم. هر چند خیابون هم اون وقت خلوته. بخاطر بی برنامگی و غیر قابل پیش بینی بودن رسیدن اتوبوس، گاهی بیش از نیم ساعت در ایستگاه منتظر می موندم.همینکه اتوبوس از دور پیدا می شد، گله ای به سمت اون حمله می کردیم. من بخاطر اینکه مدت زیادی منتظر بودم و بایستی تا یک ایستگاه قبل از پایانه مسافر این ابوقراضه باشم ، دیگری چون حس می کرد توی این دنیا اگه گرگ نباشه، باخته. اتوبوس پر بود از آدم هایی که از میله آویزون شده بودن، بعضی ها هم از عمد سنگینی هیکلشون رو روی مسافری که تونسته بود صندلی خالی پیدا کنه، انداخته بودن. گاهی هم مسافر بغل دستی بدون اینکه جلوی دهنش رو بپوشونه، عطسه ای می کرد و ترکش های بزاقش رو روی سر و صورت بقیه پخش می کرد.

یکی با دهن باز سرش رو به شیشه چسبونده و خوابیده بود. همیشه به آدمهایی که توی اتوبوس به راحتی می خوابن و نگران خواب موندن نیستن، حسودیم می شد.

پیاده میشم. ساعت حدود هفت صبح شده. نیم ساعت وقت دارم خودمو برسونم به شرکت. راننده های خطی با دیدن مسافران هر روزشکن با دست اشاره می کنن : ((آبجی بشین تو ماشین جلویی)) و دوباره به شوخی های مسخره با راننده های دیگه ادامه میدن. مسافرها تکمیل میشن، راننده صدای رادیو رو بلندتر می کنه و پاشو میزاره روی گاز. سر خیابون شرکت نگه می داره و میگه به سلامت ، روز خوبی داشته باشین. تشکر می کنم . سعی می کنم از لابلای ویراژ راننده های خودخواه بی احتیاط از روی خط عابر پیاده بگذرم و خودمو به اون سمت برسونم.

ده دقیقه ای تا شرکت پیاده روی داره. در این مسیر کوتاه از غنچه زنبق ، پرنده کوچکی که کنار پیاده رو قدم می زنه، رزهای قرمزی که جلوی عمارت زیبایی کاشته شده با موبایل عکس می گیرم. قدم هام رو تند می کنم . از حیاط رد میشم. با نگهبان های خوش اخلاق سلام و احوالپرسی می کنم. چند باری جلوی دستگاه حضور و غیاب جابجا میشم تا چهره منو یادش بیاد.

ساعت کاری هفت و نیمه ، قبل از کارشناس های واحد می رسم. پنجره رو باز می کنم تا هوای تازه فضا رو پر کنه. کم کم همکاران وارد میشن.

بعضی ها میرن داخل آشپزخونه و مشغول صبحونه خوردن میشن و تا ساعت هشت و ربع، حتی هشت و نیم لفتش میدن.

عصر تند و سریع، مسیر برگشت رو طی می کنم . حدود یک ساعت و نیم تا دو ساعت طول می کشه. کلید رو میندازم و سریع لباس هامو عوض می کنم. یه دوش پنج دقیقه ای میگیرم و مشغول آشپزي میشم. بعد از شام ، نیم ساعت زبان اسپانیایی می خونم.

نفسی تازه می کنم و چند تست می زنم. تصمیم گرفتم امسال هر طور شده دکتری شرکت کنم.

چشام خسته میشه، سعی می کنم بخوابم ولی نگرانی خواب موندن، اجازه نمیده همون چهار پنج ساعت رو راحت بخوابم.

بعد از تعطیل شدن کارخانه، گفتن اونایی که صبح کله سحر قبل از شاطرها از خونه می زنن بیرون، قبل از هفت و نیم سیستمشون رو روشن می کنن و قبل از کارشناس ها، کار رو شروع می کنن ، برن خونه یکم استراحت کنن.

اینم از وضع بیکاری، فکر و خیال دست از سرم بر نمی داره. تست های کنکور رو که از اینترنت دانلود می کردم و می خوندم، تعطیل.‌درس چیه؟ دکترا گرفتن دیگه چه بازی جدیدیه؟ نمی تونی آروم بشینی دختر؟

زبان اسپانیایی هم تعطیل، آدمک دولینگو هم بی خیالم شد. گفت از این زبان آموز چیز بدرد بخوری در نمیاد.

اخبار رو دنبال می کنم، یه مشت اخبار ضد و نقیض . گرونی و خوشحالی مردم توی خیابون! رسما دیوونه شدم. چطور میشه توی این اوضاع، شادی کرد؟!

دختر جون تو درست بشو نیستی. زندگی کردن بلد نیستی، کار داری ، کم می خوابی. کار نداری، نمی خوابی. خب خودت خل و چلی جان دلم. عمرت تموم شد و هنوز زندگی نکردی.

زندگی
۱۹
۹
خاتون
خاتون
مدیر، روانشناس ، استاد زبان، گاهی می نویسم، گاهی شعر میگویم‌، بیشتر عکاسی می کنم. عاشق طبیعتم.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید