پ فقط پدر

تلفنم زنگ خورد. جواب دادم. بابا پشت خط بود. پرسید:(( کجایی؟)) گفتم:((شرکت))

• ((می تونی دو ساعت مرخصی بگیری؟))

• (( چیزی شده؟))

• (( نه نگران نباش. بیا به این آدرس ، فقط،زود بیا. آژانس بگیر پولش رو من همینجا حساب می کنم.))

برگه مرخصی رو بردم پیش مدیرم . مرد تپل خوش خنده، همونطور که طبق عادت مشغول صحبت با تلفن بود و لبخند بر لب داشت، درب خودنویس رو با دندون باز کرد و پای برگه مرخصی ساعتی رو امضا زد.

با عجله دکمه آسانسور رو زدم. سریع سوار تاکسی شدم و خودم رو به آدرسی که بابا گفته بود رسوندم‌. همینکه از تاکسی پیاده شدم، دیدم منتظره. سلام کردم ، پرسیدم : ((چی شده بابا؟))

خندید و گفت : (( چیزی نشده. بیا بریم)). داخل رستوران نایب وزرا شد .‌ داخل رستوران شلوغ بود. تقریبا تموم میزها پر بود. یهو مامان رو دیدم . طبق معمول داشت به دسر و سالاد سیخونک می زد. همسرم هم نشسته بود. خندید و گفت:(( بابات دلش طاقت نیاورد و تو رو هم به زور آورد.))

برادر بزرگم هم از راه رسید.‌خندید و پشت میز نشست. پرسید:(( چه خبره بابا؟ وسط روز همه رو از سر کار کشوندی اینجا.))

گارسون با احترام پرسید:(( می تونم سفارش بگیرم؟)) بابا گفت: (( لطفا چند دقیقه صبر کنید. پسر دیگرم الان می رسه.))

مامان با غرور خندید و گفت:(( باباتون دلش نمیاد بدون بچه هاش چیزی بخوره. حقوق گرفته، گفت بچه ها رو دعوت کنم رستوران )) بعد رو کرد به بابا که لبخند روی صورتش نقش بسته بود و پرسید:(( خیالت راحت شد، بچه هاتو جمع کردی دور خودت؟)) بابا خندید و گفت:(( آره. به چون تو ، بدون بچه ها هیچ چیزی بهم نمی چسبه)).

اسفند ماه همسر برادر کوچکم ناگهان اشکهاش رو پاک کرد. گفت:(( چند روز پیش که بابا رو دیدم خیلی دلم براش سوخت. یه روزی توی اداره، یکی از پشت سرم زد روی شونه هام. ترسیدم. برگشتم پشت سرمو نگاه کردم، دیدم باباست. بهم گفت پاشو بریم. گفتم کجا بابا؟ من سر کار هستم. گفت یه ساعت مرخصی بگیر بریم بیرون کارت دارم. منم سریع رفتم پیش رئیس اداره و مرخصی گرفتم. با بابا از اداره زدیم بیرون. بابا منو برد رستوران . بهم گفت اون روز که نتونستی با ما بیای نایب، بهم نچسبید. جات خالی بود. واسه همین امروز آوردمت که جبران کنم.))

همون طور که اشک می ریخت ادامه داد:(( بعد از اینکه ناهار خوردیم، یک بسته زعفرون بهم داد، گفت اینو امروز یکی از بچه ها برام سوغاتی آورد، قسمت تو بود.))

سالهاست دور هم جمع نمیشیم. هر کدوم به نوبت به بابا سر می زنیم ولی از اون جمع های گرم و قشنگ خبری نیست.

دنیا از دید بابا خیلی زیبا بود. چون خودش صاحب قلب بزرگ و بخشنده ای بود. قلبی لبریز عشق و عاطفه.

آیا ما هم مثل بابا اونقدر خوشبخت هستیم که فراموش نشیم؟