دختران زیبا، مردان جوان، زنان میانسال،دلم از چشمهای غمگین و چهره های خسته و نگاه های بی روحشون به در اومد. هیچ کس لبخند به لب نداشت، به کدامین گناه، محکوم به افسردگی مزمن و ناامیدی شدیم.
ما که سهم زیادی از دنیا نخواستیم.
ما به هفته ای ۷۰ ساعت کار و اضافه کاری اعتیاد داشتیم اما معتاد بی آزار بودیم.
ما به کم خوابی و ساعت ها در صف اتوبوس و مترو ایستادن، دلبستگی مفرط داشتیم و دم نمی زدیم.
ما از لای درب گیر نکردن اتوبوس پنجم ششم تندروی تجریش - راه آهن ذوق مرگ می شدیم.
ما به سالی دو سه تا مهمونی رفتن و دعوت کردن خانواده خو گرفته بودیم.
ما به لباس بشور و بپوش و کتونی کپی اسکیچرز ( همون کتونی سیصدهزارتومنی) وابسته بودیم و از ماه دوم، بدون اون کفی زپرتی هم، اون رو می پوشیدم. اصلا کتونی هر چی سفت تر، پا راحت تر .

ما راضی به رضای خدا بودیم و همیشه شکرگذار.
حق ما این نبود. وجود نحیف ما تحمل این همه جنگ و درد و زخم رو نداره.
خرابی ساختمان ها رو که می بینیم، خرابی حال خودمون یادمون میره.
ویرانی زندگی مردم، ویرانی روحمون رو کمرنگ می کنه.
ای کاش حال دل همه خوب بشه. ای کاش زخمها التیام پیدا کنه. ای کاش حسرت به دل از دنیا نریم.
