دقیقا انتهای راه خاکی به دو قسمت تقسیم می‌شد. سمت راست یک کوچه خاکی بی انتها با دیوار های کاهگلی بلند که به باغ های میوه اهالی روستا ختم می شد. برای رسیدن به هر باغهای پدربزرگم، باید از این مسیر می گذشتیم.
آب چشمه مسیر خودش رو تا دور دست از کنار دیوار خانه ها، گاهی از داخل حیاط بعضی از اهالی پیدا کرده بود و چه منظره دل انگیزی بود تماشای آب زلال ، خنک و تمیز و روان چشمه.
سمت چپ هم به سمت و سوی دیگری می رفت که به آن محله پایین می گفتند. ابتدای این مسیر یک مدرسه بود. تنها مدرسه روستا که یادگار خلبان بود. خلبان پسر عموی پدربزرگم بود. اسم خلبان بالای مدرسه نوشته شده بود.
یکی از دختران سبزه بسیار تپل روستا، که چندین سال از من بزرگتر بود، با من دوست شده بود.گاهی برای دیدنم به خانه پدربزرگم می آمد، یک روز هم با چادر نماز گل گلی جلوی درب خونه پدربزرگم ایستاد. پدربزرگم که مرد عاقلی بود از او پرسیده بود: اینجا چه می خواهی؟ و او از ترس و کمی هم شرم به تته پته افتاده بود و گفته بود: (( کبلایی اومدم دنبال فلانی(بنده ) که او رو با خودم به مدرسه ببرم.
پدربزرگ، مادربزرگم رو صدا زد و گفت:(( به موش خرما بگو بیاد با دختر غلام عباس بره مدرسه.))
پدربزرگم با اینکه بسیار جدی بود، منو موش خرما صدا می زد. از بس ریزه میزه اما چابک بودم. سنم خیلی کمتر از اون بود که بفهمم چرا دوستم اومده دنبالم و می خواد منو با خودش ببره مدرسه. فاصله خونه پدربزرگ تا مدرسه کمتر از پنجاه قدم بود. وارد حیاط مدرسه شدم. چند تا از دختران و پسران روستا با قد و قواره و سن های متفاوت توی کلاس نشسته بودند. معلم وارد کلاس شد، یک آقای جوان قد بلند. من که پاهایم به زمین نمی رسید، روی نیمکت کنار دوستم نشسته بودم.
معلم نگاهی به من کرد و لبخندی زد. دوستم گفت :(( آقا معلم ببخشید فامیلمون از شهر اومده، دوست داشت مدرسه رو ببینه، با خودم آوردمش . اگه شما اجازه بدین توی کلاس بمونه)). آقا معلم خندید و گفت:(( باشه اشکالی نداره.)) نمی دونم چرا از نگاه معلم خوشم نیومد، هر وقت لبخند بهم می زد ، دچار ترس می شدم.
شروع کرد به درس پرسیدن از بچه ها. رسید به همون میزی که من بین دوستم و یه دختر دیگه نشسته بودم. از اون دختر سوال پرسید، اون دختر نتونست جواب بده. آقای معلم انگشت های دختر رو باز کرد و بین هر دو انگشت یک خودکار بیک گذاشت ، بعد دستهای دختر رو با خودکارهای لای انگشتان، محکم در دستش گرفت و با قدرت تمام شروع به فشردن کرد. از ترس داشتم سکته می کردم. تموم بدنم می لرزید. شروع کردم به گریه کردن. معلم وحشی دندان های زشتش رو بیرون انداخت و گفت: (( نترس با تو کاری ندارم)) و دوباره دستهای دختر بیچاره رو فشرد، آنقدر که اشک دختر از گوشه چشمانش سرازیر شد ولی همچنان چادر رو محکم با دندونش نگه داشته بود.
وقتی معلم حس کرد ترس تموم بدنم رو به رعشه انداخته، رو به دوستم کرد و گفت : (( این بچه رو ببر خونشون، خودت برگرد مدرسه.))
ای لعنت بهت آدم ناحسابی که ترس از مدرسه رو از اولین روز تو انداختی توی وجودم. با خودم فکر می کردم خلبان اگه می دونست چه جنایتکاری در این مدرسه، حقوق خواهد گرفت تا کودکان ساده و معصوم روستایی رو شکنجه کنه، شاید بی خیال کار خیر و ساخت مدرسه می شد.
خبرچینی موش خرما، پدربزرگ رو مصمم کرد تا روانه آموزش و پرورش شهر شده و این اتفاق رو به رئیس اداره اطلاع داده و باعث اخراج اون معلم بشه.
خانه دوم ، می تونه نا امن تر از یک شکنجه گاه باشه.
یکی از دختران
