قهرمان

باد ملایم ساحل موهای فرفریش رو به هم می ریخت. دستهای کوچکش رو به سمت پیشونی برد. موها رو به کنار زد و دوباره با انگشتای ظریفش خم شد . از روی شن ها گوش ماهی ها رو جمع کرد، بعضی سالم، بعضی شکسته، بعضی ریز ، بعضی درشت، سفید ، سفید و صدفی، سفید و صورتی

همه رو ریخت توی دامن پر چینش. لبه دامن رو کمی بالا آورد تا گنج هاش نریزه.صندل های چوبی سفیدش خیس شده بود، پاهاش روی ماسه های نمناک این سو و اون سو می رفت.آفتاب صورت کوچولوش رو خیس عرق کرده بود. ابروهاشو در هم‌کشید تا نور کمتر به چشم های تیله ایش آسیب بزنه.

پدر پیراهن آستین کوتاه کرم رنگ شیکی به تن داشت، با شلوار دمپا گشاد کرم که اون روزا مد بود. سنگ صافی از ساحل پیدا کرد و با تموم قدرت به سمت انتهای دریا پرتاب کرد.

دخترک دستاشو سایه بون پیشونی و حرکت دستهای پدر رو تعقیب کرد. سنگ‌ رفت... رفت ... دورتر و دورتر ، چند بار روی پوست دریا بوسه زد و موج های قشنگ ساخت و بعد در دوردست ها گم شد.

پدر قهرمان پرتاب بود. از نگاه دخترک ، هیچ کسی نمی تونست پدر رو شکست بده، هیچ وقت.