بافت سفید بسیار زیبایی به تن داشت. با یک کیک تولد وارد شد. کیک را برای پسر عمه اش خریده بود. فخرالدین استاد ادبیات فارسی بود، نوازنده، اهل هنر و قلم . اهل کمالات که البته همه اقوام پدری او بهره ای از هنر و ادبیات و موسیقی داشتند.با خنده کیک را به محمد داد و گفت:(( تولدت مبارک باشه . امیدوارم همیشه حالت خوب باشه و مثل ایام جوانی پر شور باشی.))محمد به شدت کم حرف و بی قرار شده بود. نوعی افسردگی مزمن. او که شوخ طبع ترین فرد فامیل بود، منزوی شده بود. ساعتها غرق در افکارش ، بی آن که حرفی بزند و توجهی به اطراف داشته باشد.فخرالدین گاهی به نگاه نگران همسر محمد انداخته و به او دلداری می داد تا کمک می کند محمد از این حال خارج شود.چندین بار به محمد پیشنهاد داده بود که جمعه ها با هم به کوه بروند. اما محمد اصلا دراین دنیا نبود. لعنت به آلزایمری که علائمش رو نشان می داد بی آنکه کسی بداند.
نیکی طبق عادت نتوانست فضولی خود را مخفی کند و گفت: (( راستی آقای فخرالدین، فکر می کنم این بافتنی کار دست معشوقه قدیمی شما باشد.)) فخرالدین لبخندی زد و پاسخی نداد.
خانم بسیار زیبایی در حالیکه کنار یکی از آقایان میانسال ایستاده بود و دائم با او صحبت می کرد، از او در باره علت مرگ فخرالدین سوال می کرد و از اینکه او در تنهایی و به این صورت جان خود را از دست داده بود ، بسیار متاثر بود.
برادرم که رابطه بسیار نزدیکی با فخرالدین داشت و از این حادثه تلخ بسیار متاثر و غمگین بود، از آن خانوم زیبا پرسید: ببخشید شما ایشون رو از کجا می شناسید ؟ خانوم با افتخار گفت:(( من نامزدش بودم . وقتی بسیار جوان بودیم، در یک سمینار در فرانسه با هم آشنا شدیم د این آشنایی به عشق سوزانی مبدل شد ولی متاسفانه با هم ازدواج نکردیم و من سالها علیرغم عشق بسیاری که بین ما وجود داشت منتظر ماندم تا او دست از لجبازی برداشته و با هم ازدواج کنیم، اما این اتفاق نیفتاد و من مجبور شدم ازدواج کنم . دیشب که تلفنی خبر درگذشت ایشان را شنیدم، سریعا بلیط گرفتم و خودم رو از گرجستان برای مراسم خاکسپاری و آخرین دیدار رساندم)).
اشکهایش را از روی صورت پاک کرد. از برادرم پرسید:(( راستی شما با او چه نسبتی دارید؟)) برادرم اشکهایش سرازیر شد و گفت: ((ایشان پسر دایی پدرم هستند، دوست صمیمی دوران نوجوانی و جوانی پدرم.))
خانوم زیبا پرسید: ((ببخشید اسم پدر شما چیه؟)) برادرم پاسخ داد:(( محمد)) . گویی پدرم را به خاطر داشت .
برایمان عجیب بود که چرا تمام این سالها پدر راز این عاشقی دیوانه وار پسر دایی اش را پنهان کرده بود.
اکنون اگر از پدر بپرسیم و بخواهد هم، بی شک نه پسردایی اش را به یاد می آورد و نه معشوقه اش را.