دستاش رو گذاشت روی صورتش، صورتش رو محکم فشار می داد، بلکه کمی درد آروم بگیره، مسکن پشت مسکن، دریغ از ذره ای آرامش و کاهش درد.
● نمی تونم آب دهنم رو قورت بدم.
● گلوم درد می کنه.
● دندون درد امانم رو بریده.
دکتر شروع کرد به معاینه، همین که دهان باز کرد، براش سی تی اسکن نوشت. یکی دو روز دنبال مرکزی بود که قیمت پایین‌تری برای سی تی اسکن پیشنهاد کنه، حقوق کوفتی اونقدر کم بود که به زور کفاف زندگیشون رو می داد.
بالاخره سی تی اسکن حاضر شد. دکتر نبود. سایه جنگ باعث فرار همه شد. نه دکتری در مطب بود، نه بیمارستانی دکتر متخصص داشت. درد لعنتی همچنان با او در جدال بود.
نمونه برداری اورژانسی انجام شد. محاله. سرطان؟؟؟ فقط بخاطر گلو درد ؟
سایه شوم مرگ فضای خونه رو غمزده و آروم کرد. سعی می کرد موضوع رو از همسرش پنهان کنه، آخه اون زیادی شلوغش می کرد و تا سر و ته قضیه رو پیدا نمی کرد، دست بردار نبود.
چشمهای زن گود افتاده، با بغض، عشقش رو نگاه می کنه و جلوی ریزش اشکها رو میگیره. گاهی چند قطره اشک سرازیر میشه. مگه میشه حریف دریای غم و اندوه شد؟
بچه ها یک گوشه کز کردن، غم وجودشون رو لبریز کرده، دو تایی با هم آروم حرف می زنن. گاهی از مادر سوالی می پرسن، کوتاه و با ترس.
تا صبح صدای نجوای پسرها میاد، دل نگران و غمگین. نباید گریه کنند، با اینکه می دانند خبر بدی در پیش است. مرد که گریه نمی کند. مرد باید در خود بشکند، حتی اگر هنوز ۲۰ سالش تمام نشده.
مادر با صورت خیس از اشک به فرزندان نگاه می کند، بغضش رو فرو می برد. توان حرف زدن ندارد. دکتر به او گفته با فرزندان در خصوص این اتفاق صحبت کند و آنها را در جریان قرار دهد، اما چگونه؟!
قسی القلب شدن کار راحتی نیست. چگونه آنها را برای اتفاقات بد آماده کند؟ مگر قرار نبود خدا روی خوش زندگی را به آنها نشان دهد؟ بعد از این همه سال درد و رنج و سختی و بیماری مادر، بچه ها تازه قد کشیدند و می خندند.
چطور باید برای نداشتن و از دست دادن پدر ، آمادگی پیدا کنن؟
کاش خدا رحم کند، کاش خدا نیم نگاهی به این خانواده آرام و کم توقع بیندازد. کاش خدا به یاد بیاورد که آنها در هر شرایطی گفتند: خدا رو شکر و متوقع نبودن.
کاش خدا سایه سرشان را از آنها کم نکند. کاش دلخوشی را از آنها نگیرد.
کاش خدا دلش به رحم آید.
