شانه هایش دیگر تحمل سنگینی این همه نامهربانی را نداشت.
روحش خسته تر از آن بود که آزرده شود. سر در گریبان فرو برد.
به گذشته برگشت؛ هنوز جای زخم عمیق پارگی قلبش باقیست، خونابه از آن جاری می شود و دلمه های زخم را تازه نگه می دارد.
در عنفوان نوجوانی دنیای آرزوهایش ویران شد، آوار مرگ ستون‌های بی رحم و سخت خود را بر روی دوش ناتوان او بنا کرد، خمید ، چین و شکن ۷۰ سالگی، در ۲۲ سالگی روی صورتش جا خوش کرد.
کنار پنجره اتوبوس با دلی شکسته خیابان را تماشا می کرد. دختران شاد دانشجو با خنده از کنار دستفروش های انقلاب می گذشتند.او غرق خاطرات کوتاه و کمرنگش بود.
صدای بوق ممتد موتور سوار ابله که دیوانه وار در خیابان ویراژ می داد، افکارش را بهم ریخت. تا سر برج چند روز مانده؟ اگر دستمزدش را سر وقت نمی دادند، چه باید می کرد؟ تنها دغدغه اش هزینه شیر خشک نوزادش بود و کرایه اتوبوس تا شهرستان برای شرکت در امتحانات پایان ترم.
دلش نمی خواست بیش از این شرمنده پدر و مادرش باشد. همین که جای امنی برای زیستن او و دخترک چهار و نیم ماهه اش فراهم بود، سفره پرمهر پدر و مادر، خورد و خوراکشان را تامین می کرد. آغوش گرم و امن خانواده اش، پناه دخترکش بود که هیچ چیزی از چهره پدر در یاد نداشت.
شبها خسته از کار زیاد، غمگین سر بر بالش می گذاشت و تا نیمه های شب اشک می ریخت. دلتنگی مجال نمی داد، آرام بگیرد. نگاه های سنگین و هرزه تا مغز استخوان او را می سوزاند. به کدامین گناه، مستوجب تحمل نگاه‌های پلید هوسبازان بیمار بود؟
او نقشی در سرنوشت شوم خویش نداشت، قربانی بود ، قربانی تقدیر، قربانی که مستوجب بی مهری نیست.
جامعه بیمار و بی رحم، او را در چنگال کثیف و سخت خود مچاله می کرد، استخوان هایش ترک برداشته بود، اما کم نمی آورد.
روزها دو ساعت با اتوبوس می پیمود که حق الزحمه تدریس بخور و نمیری دریافت کند؛ بعد از یک ساعت و نیم تدریس به دختر خنگ لوس، مادر دختر جلوی درب چند اسکناس به او می داد و تشکر می کرد. شاید فرزانه خانوم، منت بر سر او می گذاشت که به او فرصت تدریس به دخترش را داده بود.
بعد از سه ماه تدریس در یکی از آموزشگاه‌های دولتی معتبر، وقتی برای دریافت حق الزحمه خود وارد اتاق مدیر آموزش های آزاد آموزش و پرورش شد، مردک هیز شکم گنده که یکی از چشمانش را لکه ای سفید پوشانده بود، دندان‌های زرد کثیفش را به او نشان داد و گفت که هنوز بودجه تصویب نشده و باید منتظر بماند، اما اگر خیلی در مضیقه است،هفته آینده با شماره مستقیم او که روی کاغذ نوشته بود و به دستش داده بود، تماس بگیرد، شاید او راهی برایش پیدا کند.
یادش آمد که بغضش رو فرو داده بود و با ناراحتی درب اداره را پشت سر محکم بست . کاغذ را تکه تکه کرد و داخل سطل زباله انداخت.
