ویرگول
ورودثبت نام
خاتون
خاتونمدیر، روانشناس ، استاد زبان، گاهی می نویسم، گاهی شعر میگویم‌، بیشتر عکاسی می کنم. عاشق طبیعتم.
خاتون
خاتون
خواندن ۴ دقیقه·۷ ماه پیش

خانوم کیشمیشی


برای مصاحبه مستقیم به اتاق مدیر عامل هدایت شدم. مدیر عامل که پسر مالک شرکت بود، مقیم آمریکا و مرد جوان خوش چهره ای بود که بسیار جدی بود.

پاسخ سلامم رو با ادب داد . روبروی او نشستم و شروع کردم به جواب سوال‌هایی که می پرسید.

ناگهان درب اتاق باز شد و پیرمردی تپل با کت و شلوار وارد اتاق شد و کنار مدیر عامل روی صندلی نشست. به. احترام برخاستم و سلام کردم. پیرمرد لبخندی زد . در طول مصاحبه گاهی بهم لبخند می زد. هیچ سوالی نمی پرسید. فقط گوش می کرد.

ناگهان توجهم به کراوات او جلب شد. بله، درست می دیدم. کراوات قرمز رنگش قیچی شده بود .

استخدام شدم. اولین صبحی که پشت میزم نشسته بودم، درب باز شد و همان پیرمرد وارد شد، با لبخند اما موهای نامرتب.این بار هم کراوات زده بود. یک کراوات کوتاه آبی رنگ .

همکاران شروع کردن به صدا کردن پیرمرد و خوش و بش کردن با او. چیزی عجیب ذهنم رو مشغول کرد. اما نمی تونستم کنجکاوی خودم رو با پرسیدن، برطرف کنم. هنوز تازه وارد بودم.

چند روزی گذشت، یک روز پیرمرد رو دیدم که روی پله ها نشسته، سلام کردم. لبخند زد و جواب داد. با هم دوست شده بودیم. هر وقت وارد طبقه ما میشد ظرف شکلاتم رو به طرف او می گرفتم و بهش تعارف می کردم. لبخند می زد و بر می داشت.

همکارم گفت : (( حسین آقا قند داره، شکلات براش خوب نیست)). تاره متوجه شدم که باید حواسم بهش باشه و ظرف شکلات روی میز نباشه. فردا صبح اومد جلوی میزم. گفت : شکلات می خوام. با خجالت و دلسوزی گفتم: (( حسین آقا ببخشید شکلات تموم شد، فردا براتون میارم.)) چیزی نگفت، راهش رو کشید و رفت کنار یکی از همکاران روی صندلی نشست.

غروب برای حسین آقا نیم کیلو کشمش خریدم. فردا که حسین آقا اومد سراغم ، گفت شکلات می خوام. گفتم: (( سلام حسین آقا برات کشمش آوردم. دوست داری؟)). خندید. دستش رو آورد جلو. یه مشت کشمش برداشت . دوباره لبخند زد و شروع کرد به خوردن. یهو بهم گفت:(( خانوم کیشمیشی)) و با مهربونی خندید.

لبخند زدم. همکاران خندیدند. گفتند حسین آقا با خانوم .. دوست شده. صداش می کنه خانوم کیشمیشی. یکیشون که مسن تر بود ، عینکش رو از روی بینی برداشت و خندید: (( حسین آقا عجب ناقلایی هستی.))

یک روز عصر بعد از رفتن همه همکاران، مدیر عامل ازم خواست به اتاقش برم. گفت: (( چند روزه حواسم هست ، می بینم خیلی هوای حسین آقا رو داری. می خوام بهت مسئولیتی واگذار کنم که ربطی به وظایف و کارت نداره ولی فکر می کنم هیچ کسی به دلسوزی و مسئولیت پذیری شما نیست.))

تشکر کردم و گفتم: (( خواهش می کنم بفرمایید.))

(( حسین آقا برای من خیلی عزیزه. بخاطر بیماری اسکیزوفرنی، باید سر وقت داروهاش رو بخوره. گاهی آقایون همکار، یادشون میره و وقتی دارو سر وقت به حسین آقا نرسه، بسیار خطرناکه، هم برای خودش و هم برای بقیه. شما این مسئولیت رو می پذیری که وقتی شرکت هستی، سر وقت داروهای او رو بهش بدی؟)) به شدت ترسیده بودم. نگرانی و دلسوزی از یک سو ، احساس مسئولیت از طرف دیگر. قبول کردم.

((ضمنا، گاهی حسین آقا برای حمام رفتن ، لجبازی می کنه و حرف شنوی نداره. می تونی راضیش کنی که با آقایان خ و ع برای استحمام همکاری کنه؟))

کم کم ترسم بیشتر شد. چاره ای جز قبول کردن نداشتم. بخش جدید کارم ، جذابیت های خاص خودش رو داشت.

حالا دیگه هر وقت حسین آقا لجبازی می کرد، بهش می گفتند برو پیش خانوم کیشمیشی ، هم کیشمیش بگیر ازش ، هم ببین چکار داره .

حسین آقا در نوجوانی ، خدمه منزل مالک شرکت بود و قبل از اینکه علائم اسکیزوفرنی در او پدیدار بشه، مدیر عامل ( پسر مالک شرکت) رو به مدرسه می رسانده و از مدرسه برمی گردانده.

وقتی حسین آقا پانزده ساله شده، بیماری او تشخیص داده شد ؛ مالک شرکت او رو در منزل خود نگهداشته و ضمن نگهداری از او و درمان وی با کمال احترام، او را بعنوان عضوی پذیرفته بودند. مدیر عامل هم بخاطر رابطه خوبی که از دوران مدرسه از حسین آقا داشت، همچنان او را تحت حمایت خود نگه داشته و محبتشان را از او دریغ نمی کردند.

مدیر عامل قبل از ترک ایران، خانه ای را که بنام حسین آقا کرده بودند، به آسایشگاه واگذار کرد تا در نبود آنها و تا پایان عمر از حسین آقا مراقبت کنند.

مدیر عامل گفت می تونی از فردا مشغول شوی.

۲۰
۰
خاتون
خاتون
مدیر، روانشناس ، استاد زبان، گاهی می نویسم، گاهی شعر میگویم‌، بیشتر عکاسی می کنم. عاشق طبیعتم.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید