تربچه

صبح زود بیدار شدیم. من و فرحناز باید می رفتیم نون بخریم واسه صبحونه. فرحناز شروع کرد به غر زدن که نوبت من نیست ، من دیروز رفتم، حسین آقا با همون لبخند و اخم همزمان، گفت:(( زرت و پرت المه، بدو برو نون بخر ، سریع هم برگرد)). حسین آقا مرد مهربونی بود. عاشق و دلبسته عمه یاسی. پدر مهربونی هم بود برای بچه هاش. نهایت عصبانیتش هم همین بود.

با فرحناز زدیم تو کوچه. نونوایی لواشی وسط کوچه بعدی بود. همین که وارد کوچه بعدی شدیم، عطر نون گیجم کرد. تابحال نشنیدم کسی بگه من نون دوست ندارم. صف شلوغ بود. چند تا خانوم با چادر نماز و چند تا بچه تو صف بودن. من و فرحناز هم آخر صف ایستادیم. فرحناز هنوز داشت نق می زد. چند سالی از من بزرگتر بود . دختر مهربونی بود، ولی نق نقو .

شاطر خمیر رو با وردنه باز کرد. با اون چوب نازکش ، هی نازک تر و نازک‌ترش می کرد و با یک حرکت آکروباتیک، خمیر رو مینداخت روی یه پارچه ی متقالی که احتمالا دو سه سال پیش سفید بود ولی الان زرد و چرک به نظر می رسید و احتمالا زیر اون پارچه، چوبی وجود داشت . دستش رو کرد داخل لایه زیری پارچه و خمیر رو محکم کوبید به دیوار تنور.

چشم از تنور بر نمی داشتم، دیدن حباب های ریزی که روی خمیر ایجاد می شد و با بزرگ شدن ، به پخته شدن نزدیک تر میشد، برام جالب بود.

شاطر لیوان کثیفش رو گذاشت زیر کلمن گرفت و آب سرد رو کشید بالا. با نوک چوب نازکش، نون پخته شده رو از تنور بیرون کشید و پرت کرد روی بقیه نون ها.

نون ها رو جمع کردیم. تا بقالی مقداری راه بود. از بقال کمی خامه باز خریدیم و برگشتیم . گاهی یه تیکه از نون گرم می کندیم و می خوردیم. وارد حیاط که شدیم ، فرحناز درب آهنی حیاط رو با پشت پا محکم بست.

حسین آقا فریاد زد :(( چه خبرته؟ آرومتر)). فرحناز همونطوری که قهر کرده بود ، با غر زدن نون رو پرت کرد تو سفره. عمه یاسی که داشت چای رو توی استکان ها می ریخت گفت:(( فرح چه خبرته دختر ؟)) بعد از من پرسید :(( عمه فدات شم، برای تو، توی کدوم استکان بریزم؟)) . خندیدم و گفتم :(( استکان بزرگه عمه، با یه عالمه شکر. ))

آخ که چقدر خونه عمه رو دوست داشتم. یادمه وقتی سه چهار ساله و بی عقل بودم، هر کی ازم می پرسید : (( عروسم میشی؟ میگفتم : نخیر. من می خوام عروس عمم بشم.))

سر سفره ناهار، عمه تربچه ها رو از توی سبزی خوردن جدا می کرد و می‌داد بهم. برای همین به بقیه تربچه خیلی کم می رسید و همه شاکی می شدن. اما عمه کار خودش رو می کرد.

یه شبایی رختخواب پهن می کردن توی حیاط . با اینکه گاهی با دیدن سوسک ، از ترس فرار می کردیم، اما تماشای ستاره ها از توی رختخواب خیلی لذت‌بخش بود. جالب تر اینکه، همه کنار هم می خوابیدیم و کلی وراجی می کردیم و بلند بلند می خندیدیم.

بعضی شب ها هم می رفتیم پشت بوم. هر کسی باید رختخوابش رو خودش بر می‌داشت و از راه پله می رفت تا به پشت بوم برسه. پشت بوم هم سوسک داشت، هم صدای کولر آبی، آزار دهنده بود ولی خب انگار به ستاره ها نزدیک تر بودیم.

یادش بخیر، چقدر خوش می گذشت. ای کاش میشد امشب برم پشت بوم خونمون بخوابم، شاید حسین آقا رو توی یکی از ستاره ها میدیدم.

یه حرکت آکروباتیک، نو