انسان؟

بهترين شهرها شهرى است كه ترا به دوش گيرد (اهل آن ترا بخواهند و در زندگى در رفاه و آسايش باشى)

وقتی به این جمله در دفتر خاطراتش رسید، لحظه ای مکث کرد. چه موجود عجیبی، بعد از مباحث فلسفی و آماری که برای عشقش نوشته بود، این جمله رو از نهج البلاغه آورده بود.

اون روز درک این جمله، سخت بود، اما این جمله از اون روز تا به همین ثانیه رو در تک تک روزهای زندگیش، تجربه و زندگی کرد.

کافیست یک نفر در اجتماعی که در اون خواهید بود، شما رو به هر دلیلی مقبول ندونه و دوست نداشته باشه، بی شک حس منفی او آروم آروم به سایرین هم انتقال داده میشه. خوب و عالی بودن کافی نیست، از درست انتخاب کردن غافل نباشیم.

ما بیشتر از اینکه حرف های شیک بزنیم، نقش بازی می کنیم. در اخلاق سر هستیم، در انسانیت بی همتا، در شرافت زبانزد ، در صداقت عالی، اما در دنیای خیالی خودمون.

ما بازیگران هنرمند و توانمندی هستیم، می تونیم در حالیکه موهای سرمون رو در از دست دادن عزیز، پریشون کرده و با جیغ و اشک، غمگینانه ترین مرثیه ها رو بخونیم و دل همه رو کباب کنیم، در راه برگشت از آرامگاه پس از خاکسپاری موزیک بگذاریم و بگیم: (( راحت شد، خیلی درد کشید)) و با این جمله، بی احساسی خودمون رو توجیه کنیم.

انسان به همین اندازه ترسناک و عجیبه.