آه

نه صدای خنده های بلند زودگذرش منو به فکر فرو می بره ، نه سکوت ممد و چشمهای زل زده به سقفش.

آه من باید می مردم اگه آدم بودم، اگه ذره ای شرف داشتم، اگه دردی که اون رو تا این حد نا امید کرده، منو قلقلک می داد.

باید از این دیار کوچ کرد، وقتی که نوجوان ، نوجوانی نمی کنه ، تنها سرگرمی اون شیرجه زدن توی افکار و ناامیدی هاست. عین یه غواص میره ته اقیانوس تا شاید بتونه جنازه پوسیده ی آرزوهاش رو پیدا کنه .

دوباره شلیک خنده های عصبی، شاید که می خواد قطره های خشکیده خون توی رگهاش رو کنار بزنه، شاید که خونابه بیرون بزنه و جونی دوباره بگیره.

باید مرد، وقتی تموم دلنوشته ها ، سرشار از ناامیدی و مرگ رویاها و آرزوهاست.

عق می زنم شاید بتونم جوونی نابود شده رو بالا بیارم؛ شاید بتونم با آرامش بمیرم.