بچہ کہ بودم زياد سوال مى پرسیدم
توے ذهنم سرزمین چراھاے بے پاسخے بود
کہ بعضاً همان طور مانده...
چراھایم سال ھاست بی سرپرست رھا شدہ اند
بی حتى يك زيرا...
شب كه به زمين مى آيد
چراھای کوچکم بیدار می شوند
آن جا در ذهنم ديگر برایم آسمان و تعداد ماشين ها مطرح نيست...
اين روزها چرایی اميد بى زيرا مانده...
چشمانت را بگشا
جایے زیر سقف ناممکن ھا
ھمیشہ احتمال بودنى وجود دارد...
زيرا...
زيرا را اگر جایے دیدید سلام مرا به او برسانيد
و بگویید:یک نفرھايى در جهان...
هر روز صبح آیندہ را توى گلدان روبه روى پنجرہ مے کارند تا شاید روزے برويند اين اميدهاى سترون
زيرا....
