تو...

تکه ای از روحم همیشه محتاج نوشتن است..‌‌.

چنان که دیگران محتاج خور و خواب و آمیزش

هی درون سرم هجوم می شود

واژه های انباشته ی بی نهایت...

مثل میوه های روی هم لمیده ای

که آن جلوترهایش تازه و بهار طعم است

و انتهای جعبه اش میوه های لهیده ی غیر قابل خوردن

جلال می گفت:نیما یک عالمه شعر شفاهی نانوشته داشت...

و من معدن احساسات استخراج نشده و آبستن واژه های زاده نشده ام

درست مثل نیما...

یک روز به یوش خودم می روم

و تورا میان خواب و خیال های بعضا ممنوعه می کارم

بر نمی گردم به تو

ولی رویایت می روید و نشانه ی من می شود

برای ناشناس های کوچه بن بست هایی‌که قدم هایت را به آغوش نکشیده اند...

یک روز

رهایت می کنم

وپیش تو ول می کنم دست این خود زیادی متاثر این روزهایم را میان هیاهوی بازارگان یادهای فراموش شده...

به انقباض قلب نام بی رحمی داده اند؛عشق

هی می پیچد دور تن و آدم را به خاطرات نامشترک می برد...

و قسم به دست های گره کرده

حتی اگر از آن دیگری باشد

و قسم به چشم ها

تو پیامبر قطرات منی

ببارانم در آتیه ی حافظه ی درخت...

تا ایمان بیاورند...

کاج های بیهوده سبز...