ویرگول
ورودثبت نام
Anita_zarei
Anita_zarei
Anita_zarei
Anita_zarei
خواندن ۱ دقیقه·۵ سال پیش

این منحوسِ ناخوانده...

روزهای اولی که این مهمان منحوس پا به گربه ی مان گذاشت...

همان روزها که در را رویش قفل کرده بودیم

و نمی خواستیم از او پذیرایی کنیم

و از پنجره نفوذ کرد و در جسم های خسته و روان های متلاشیمان نشست...

همان روزها؛نشسته بودم توی ماشین

و ابی از مرز و فاصله گذشته بود و می خواند:

یه روزی دوباره خورشید در میاد از پشت ابرا

دوباره بوسه و لبخند می شه سرگرمی دنیا...

و من بغض خواب آلودم را خاوبانده ام و درآمده ام که:انگار برای این روزهایمان خوانده؛دارد امید می دهد...

اما حالا فکر می کنم

اگر بوسه و لبخند واقعی باشد از پشت ماسک هم

در اعماق جانمان نفوذ می کند...

حتما ان بعدتر ها که ما قاب عکسی شده ایم کنار سفره ی هفت سین و دیگران پشت چندین بهار جایمان گذاشته اند...

کسی پیدا می شود

که عشق سال ها ی کرونا را بنویسد...

و مارکز آینده ی ما شود...

حتما کسی پیدا می شود

که لبخندهای الکلی و نگاه های سرد را تعبیر به آغوش بکند...

مثل تعبیر سهراب از قشنگی که می گفت

قشنگ یعنی تعبیر عاشقانه ی اشکال

و بگوید تبسم هایی که می بوسیدند

و نگاه هایی که در آغوش می کشیدند...

بگوید در سال های کرونا

آدم هایی بودند که به یک کتاب خالی از نوشته دل می بستند به امید آن در آخرین صفحه اش نوشته باشد ؛ امید آخرین چیزیست که می میرد.


پ ن : بابا لنگ دراز‌عزیز شما یک دختر موخرمایی با چشم های قهو ه ای سوخته و نگاه هزار لایه نداشته اید که توی گهواره ی زمان در زمستان عادت ها و رنج ها جا گذاشته باشید؟!

پ ن ۲: این روزها نوشتنم بند نمی آید

مثل هوای بهار شده ام حس هایم هر ثانیه جایشان را به هم می دهند.

۱
۰
Anita_zarei
Anita_zarei
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید