مطمئنم که اگر شیخ اجل هم هنوز پیمانه ی مرگ را سر نکشیده بود و سالیان باقی مانده ی حیات را با فکر ممات برخویشتن منغض نمی کرد؛گلستان یک باب دیگر هم داشت به نام:اندر احوالات خیالات شبانه...
وقتی روز سختی را گذرانده باشید شاید در مرتبه ی اول تصور کنید؛شب سرتان به بالش نرسیده در فلک مشتری رویا بافان به پیش می تازید!
ولی نه ، واقعیت این است که پایتان به ابرهای فلک اول هم نمی رسد...
چه برسد به این که دستانتان برجیس داد گر را بپساید.
باری ؛ شب ها باری است گران ؛ نامرئی؛ ازلی
که انگار از عهد الست بر گرده ی آدم نهاده اند...
آه
.
.
.
.
پ ن : جدی نگیرید ترهات این آدم بی خواب شده را...
پ ن ۲: وی به شدت تحت تأثير ادبيات شيرين زبان مادريست چرا که امروز کنکور آن را پشت سر گذاشته.
پ ن ۳:نمی دانم چه می شود... فقط می دانم که حیات مسیریست بی توقفگاه که آدمیان گاهی میانه اش نفسی تازه می کنند؛پس هر چه بشود باز هم مسیر است نه وصول.
پ ن ۴:اندر ستایش ساده نویسی:سخن را کوتاه می کنم:والیس الله بکاف عبده...
هیچ جمله ای دیازپام تراز جمله ی مذکور در زبان بشریت نیست...
توخود حدیث مفصل بخوان از این مجمل...
والسلام...