
دلنوشته
سارا
همهی ما در گذشته و کودکیهایمان تصور میکردیم هر آنچه را که داریم، تا ابد همانطور باقی خواهد ماند؛ خانهای که در آن بزرگ شدیم، دوستانی که ساعتها با آنها در کوچه و خیابان بازی میکردیم و در کنارشان گذر زمان را حس نمیکردیم، و بازیهای گروهیای که بهترین لحظات عمرمان را میساختند.
آن زمان فکر میکردیم این لذتهای کوچک و جذاب، که نهایت طعم زندگی را به ما میچشاندند، برای همیشه در زندگیمان ماندگار خواهند بود.
وقتی بزرگتر شدیم، در تمام دورههای زندگی، این حس را نسبت به چیزهای مختلف تجربه کردیم؛ به بازیهای دوران مدرسه، به دوستان دوران نوجوانی و به آن عشق اولی که در هجدهسالگی بیخبر وارد زندگیمان شد.
هنوز هم، با گذشت سالها و هزاران تجربهی مشابه، وقتی کسی وارد زندگیمان میشود که آدم امنی است، که صبحها دلیل بیدار شدنمان و امیدمان به زندگی میشود، که وقتی به او فکر میکنیم ــ سر کار، سر کلاس، مهمانی، خیابان یا پشت چراغ قرمز ــ لبخندی آرام گوشهی لبمان مینشیند، باز هم همان حس قدیمی و آشنا را تجربه میکنیم.
بهترین ویژگی آدمیزاد، عادت کردن است.
در میان تمام سختیهای زندگی، ناگهان به حضور کسی عادت میکنی که پیش از آن، در روزهای سخت کنارت نبوده و احتمالاً در سختیهای بعدی هم کنار تو نخواهد بود؛ اما حالا دلیل لبخند و حال خوب توست.
عجیب است؛ آدمی درست زمانی که عادت کرده تمام سختیهای ریز و درشت زندگیاش را به تنهایی پشت سر بگذارد، ناگهان تصمیم میگیرد شخصی را به حریم شخصیاش راه دهد؛ در حالی که هیچ تضمینی برای آیندهای خوب در کنار او وجود ندارد.
هیچ تضمینی وجود ندارد که او روزی به یکی دیگر از دردهای زندگیمان تبدیل نشود.
اما باز هم تصمیم میگیریم او را با تمام وجود کنار خود نگه داریم.
شاید چون در اعماق دلمان، جایی میان رازها، ترسها و ناامیدیهایمان، میدانیم که هیچکس برای همیشه نمیماند. با این حال، به او اجازه میدهیم برای مدتی به زندگیمان رنگ بپاشد، رد عمیقی بر قلبمان بگذارد و روزی برود؛ و ما را دوباره در همان نقطهای رها کند که پیش از آمدنش در آن ایستاده بودیم.
تقریباً همیشه میدانیم که بعضی آدمها آمدهاند تا درسی تازه به ما بدهند و بعد بروند.
شاید این خودِ ما هستیم که انتخاب میکنیم کسی وارد زندگیمان شود و به ما ثابت کند که دلمان آنقدرها هم سنگ نشده است؛ که هنوز میتوانیم کسی را دوست داشته باشیم و هنوز با ذوق از کسی حرف بزنیم.
شاید این انتخابِ قلبمان است که فصل جدیدی از زندگی را با عشق او آغاز کند؛ حتی اگر قرار نباشد تا پایان داستان کنارمان بماند.
و سالها بعد، وقتی دوباره به گذشته نگاه میکنیم، شاید تنها یک جمله در ذهنمان باقی مانده باشد:
«خوشحالم که بخشی از زندگیام بودی... تو میارزیدی.»
و این، شاید زیباترین و تلخترین حقیقت زندگی باشد:
هیچ چیز همیشگی نیست.