دستم رو روی دستگیره در گذاشتم و برای آخرین بار برگشتم و به اتاقم نگاه کردم.
گوشه راست رو نگاه کردم ...تخت خواکستری که تو تنهایی اغوش امنم بود
رو به روی در، یه پنجره مستطیلی عمودی شکل که با پرده خاکستری _طلایی پوشونده شده بود ، پنجره ای که دلتنگی هام رو بیرون میبرد ...
زیر پنجره یه میز تحریر قهوه ای سوخته بود که اکثرا به خاطر سختی دانشگاه ازم مشت و لگد می خورد ولی بازم سکوت میکرد
گوشه چپ کمد دیواری های طلایی _ خاکستری که همه خاطره ها و دغدغه هام رو دیده بودند
و در نهایت سمت راست پنجره آینه قدی بیضی شکل که هیچ وقت بهم دروغ نمی گفت
در رو بستم و از اتاق اومدم بیرون
توی فرودگاه منتظر پروازم بودم...
به دور و برم نگاه کردم:
زوجی که داشتن با هم می خندیدن.
-—-—-—-—-—-—-—-—
با لیوان آب برگشتم اشپزخونه ... ولی هزار بار آرزو کردم کاش بر نمی گشتم ،
ارسلان به سمت کابینت دیگ ها ، دولا شده بود و با شنیدن صدای قدم هام خواست نگاهم کنه ولی سرش خورد به لبه کابینت و یکی از دیگ ها هم عین کلاه رو سرش افتاد ...
بلاخره کلش رو اورد بیرون و صاف ایستاد:
پیشبند گل گلی ، قیافه ای که محل سرسره بازی سفیده تخم مرغ ها بود، دیگ به سر، زلف های زرد در اثر عملیات پیدا کردن زرد چوبه
لیوان رو گذاشتم رو میز چشمام رو هم فشار دادم و یه لبخند زدم، آروم نشوندمش رو صندلی و کنارش ایستادم
پروانه -: کاری به هیچی ندارم ...اون زردچوبه برای چی بود ؟ اونم تو کیک!
در حالی که داشت سرشو از دیگ نجات میداد گفت
ارسلان -: میخواستم رنگش زرد بشه
خندم رو بلعیدم ... اینم میشه ...تاحالا بهش فکر نکرده بودم
پروانه -: حالا تو دیگ ها دنبال چی میگشتی ؟ من که برات دیگ رو اینجا گذاشتم با اعمال شاقه سرش رو از دیگ بیرون کشید و یکم خاروند و با بیرون انداختن نفس حبس شده اش گفت :
ارسلان -: همزن دستی
همزن دستی گفتن ایشون همانا و خندین بی صدا و شدید من همانا
انگشتش رو روی چونه اش گذاشت و متفکرانه به کابینت نگاه کرد
ارسلان -: عجیبه ! مطمئنم خوب گشتمش ولی ...
با قهقه زدنم حرفش رو قطع کرد و سرش رو به سمتم چرخوند
ارسلان -: به چی میخندی ؟
نه فکر کنم واقعا امیدی به این نامزد ما نیست
دستم رو گذاشتم رو شکمم و با خنده گفتم :
پروانه - : اخه عزیز دلم همزن دستی جاش اونجاست ؟
اخمی کرد و دستش رو روی قفسه سینش قفل کرد
ارسلان -: باشه تو هم دیگه.. من از کجا بدونم خب !
نگاهی بهم انداخت و خندم بهش صرایت کرد
-—-—-—-—-—-—-—-—
خانوداه ای که منتظر برگشت فرزندشون هستن
-—-—-—-—-—-—-—-—
منم پشت سر ارسلان از هواپیما اومدم بیرون .
با چشمم دنبال خانوادم گشتم ، با دیدنشون لبخند چال داری زدم و دستم رو تکون دادم
سریع به سمتشون پرواز و با ذوق سلام کردم
ارسلان کنارم ایستاد و انگشت اشاره اش رو به دندون گرفت و به محض پایین اومدن دستش با خنده گفت
ارسلان -: یه جوری دویدی حالا خانواده ات فکر میکنن زندانیت کرده بودم
با اخم کوچیکی گفتم
پروانه -: ارسلاااان
سرفه ای کرد و با خنده جوابم رو داد
ارسلان : جانم ؟
-—-—-—-—-—-—-—-—
سرم رو انداختم پایین ...بازم هجوم سیل خاطرات
با اینکه ده سال از نبودنش روی زمین گذشته ولی بازم به هرچی دست می زنم ، می بینم ، می خورم یادش می افتم ... اصلا کی فراموشش کردم که بخوام یادش بیافتم ؟!
+:مسافرین محترم پرواز شماره ۲۰۳ به مقصد تهران لطفاً جهت سوار شدن به هواپیما به گیت ۴ مراجعه ...
هندزفری رو تو گوشم گذاشتم ، با کشیدن دستم روی صفحه موبایل به انبوهی از ویس ها که همشون متعلق به یک نفر بودن چشم دوختم و در اخر دستم رو روی نزدیک ترین صدا متوقف کردم و اروم روش ضربه زدم.
ارسلان -: سلام نفسم تولدت مبارک صد ساله بشی و ...
صدا قطع و ویس بعدی وصل شد
ارسلان -: پری چیشده ؟ باز که قهری ، باز چیکار کردم دو روزه جوابم رو نمیدی !
با شنیدن این صدا فقط همین جمله تو سرم تکرار می شد :
" دو روز تحمل بلاتکلیفی رو نداشتی من چی بگم که سال هاست منتظر جوابی از تو ام "
