طبقه هفتم
(فیلمنوشت)
نوشته:مهردادمیخبر
( هرگونه استفاده از این نوشتار بدون اجازه نویسنده ممنوع است)
_________________
خارجی .کوچه وخیابان ۱. روز
هواابریست.سودابه ،زنی سی وچندساله ،باسرووضعی معمولی ولباسهائی ارزانقیمت و باکیفی برشانه و چترزرد بسته ای دردست از خانه ای واقع در یک کوچه باریک بیرون میزند.متفکر،برافروخته و آشفته است.گوشی موبایلی راتوی دست دیگرش داردکه گهگاه به آن نگاه میکند و بنظر میرسد برای انجام تماسی بخصوص دارد باخودش کلنجارمیرود.صدای پیرمردی روی تصویر میآید(صدائی از داخل گوشی ،فلاش بکی صوتی از یک تماس)
پدر(صدا از گوشی) : سلام سودابه خانوم...منو میشناسی؟
سودابه بسرعت گوشی را میگذاردداخل کیف وزیبش را باانگشتانی لرزان میکشد.
پدر(صدااز گوشی): شمامگه سرکارخانوم سودابه بزرگی فرزندبهرام نیستین؟
سودابه پشت به مامیکند ومیخواهد برگردد داخل خانه ای که ازآن خارج شده بود.چندقدمی میرود و...
پدر:(صدا از گوشی.آهی میکشد)یه عمل سخت در پیش دارم دختر.شاید زنده نمونم.میخوام ببینمت.حتماًباید ببینمت.
سودابه می ایستد.گویااز بازگشت منصرف شده ولی بااینحال بازهم بلاتکلیف بنظرمیرسدومعلوم نیست درادامه میخواهد چکار کند. تردیدی دارد که در همه حرکاتش هویداست.رعدی میغرد.سودابه هول هولکی چترش راباز میکند وپس از نگاهی به آسمان وچرخشی به دورخود مجددا آنرامیبندد.حالا روبه ما دارد وبلاتکلیفی دررفتن یا برگشتن.تردیددر بروزآشکارای احساس درونش توی صورت.تردیداینکه بایدغمگین باشد،خوشحال باشد ...یا بی تفاوت.
صدای سودابه روی تصویر میآید.
سودابه:( صداازگوشی):من... من شمارو نمیشناسم .
پدر(صدااز گوشی):این چه حرفیه؟ معلومه که میشناسی دختر.
سودابه:(صداازگوشی)نه... حقیقتا نمیشناسمتون..شما،...شما بعد بیست و هفت سال اومدی چیکار؟میدونی مادرمظلوم من چطور مرد؟میدونی چه جوری رنج این سالهای پرمشقت وشوم از پادرش آورد؟ (آهی بلندمیکشد)نه...من هرگز پدرنداشتم .حالاهم ندارم!
پدر:(صداازگوشی)اینطور باهام حرف نزن دختر. اگه اومدم ،اگه خیلی دیر اومدم دلایلی داشته.اگه اجازه بدی همه چیو برات تعریف میکنم فقط خواهش میکنم بذار ببینمت.دکترم میگه این عمل لعنتی فقط بیست درصد شانس بهبودی توشه.یعنی امکان داره نتونم زنده ازاتاق عمل بیرون بیام.میفهمی؟حالا که بعدِاینهمه سختی ودربدری نوبت زندگی کردنم رسیده قراره بمیرم.
سکوت.پس ازلحظاتی سودابه بر تردیدهایش فائق میاید.چترنیمه بسته راکاملاجمع میکند،میرود کنارخیابان و جلوی یک تاکسی را میگیرد .رعدی باشدتی بیشترازقبل میغرد و سودابه ناخودآگاه تکانی سخت میخورد.او که ازصدای غرش رعد غافلگیرشده بجای اینکه به راننده ی منتظر آدرس را بدهد به آسمان نگاه میکند.یک قطره ی درشت باران توی چشمش میزند.آخ میگوید وچشمش اذیت میشود۰درحالیکه چشم دردناکش را بسته وچهره اش ازدرد درهم رفته است روبه به راننده میکند.
سودابه: دربست میری؟
راننده سرش را بعلامت جواب مثبت پائین میدهد.سودابه توی تاکسی مینشیند.تاکسی که ته خیابان کوچک میشودرگباری ناگهانی برزمین میریزدوبعدازلحظاتی، ازورای ریزش انبوه قطرات باران،تاکسی بوضوح دیده نمیشود.
خارجی .خیابان۲.روز
خیابانی در نواحی مرفه نشین شهر.سودابه باچترروی سر، زیر باران ،پشت به ماجلوی ساختمان مرتفعی ایستاده وبه آخرین طبقه نگاه میکند.نرمک نرمک به او نزدیک میشویم.
پدر(صداازگوشی ): طبقه دوازدهم اون برج زندگی میکنم .اگربیای ومنو ببینی شایدرنجشهاوکینه هات روفراموش کنی.من مریضم دختر.پس لطفاًلج بازی روبذارکنار.
سودابه به حرکت درآمده و وارد ساختمان میشود.
داخلی .پایلوت و آسانسور.ادامه
سودابه نگاهی گذرا به اطراف میاندازد.پایلوت پراست از اتومبیلهای مدل بالای ساکنین .نگاهش از روی ردیف انبارهایی که شماره هرواحد رویشان نوشته شده عبورمیکند وبه آسانسورمیرسد.داخل میشود.کلیدطبقه دوازده را میزند .گوشی اش زنگ میخورد .از کیف خارجش میکند.اسم روی صفحه این شکلی نوشته شده است:بابا!!؟؟
پدر(صدااز آنسوی خط): ممنون که اومدی .
سودابه باحرکات صورت نشان میدهد که تمایلی به جواب دادن ندارد.
پدر(صدا): میدونم که نبایدبی قرار دیدنم باشی ولی ادب حکم میکنه که جواب بدی.فکرنکنم مادرت بهت آداب رفتاربابزرگترهارو تعلیم نداده باشه.اون خدا بیامرز هرچی که بودوهرایرادی که داشت ولی زن باشخصیت وخونواده داری بود.
شماره طبقات روی نمایشگر:۱.۲.۳.۴....
سودابه: آخه من نمیدونم...دیگه چه حرف نگفته دیگه ای برای زدن وجودداره؟
پدر(صدا): من یه اقیانوس حرف دارم واست دختر...
سودابه:(باپوزخندواغراقی تمسخرآمیز)اوه...یه اقیانوس حرف!! (وبالحنی تلخ وافسوس آلود)ای کاش فقط یه قطره محبت داشتی.
شماره طبقات روی نمایشگر:۶...۷...
صدایی غیرعادی بلند میشود و اسانسور باتکان شدیدی که تعادل سودابه را برهم میریزد می ایستد.سودابه یک آخ میگوید و گوشی از دستش بزمین سقوط میکند.نمایشگرروی عدد ۷ مانده است .سودابه دگمه را بارها فشارمیدهد ولی فایده ای ندارد.عدد۷ چشمکی میزند و صفحه خاموش میشود.سودابه بشدت مضطرب میشود وپس از آنکه تلاش رابیفایده میبیندگوشیش رااز زمین برمیدارد.
سودابه: (بالحنی غیض آلود)ازهمون اولش میدونستم اومدنم به اینجااشتباه محضه(کنایه وار) انگاروضعیت این آسانسورم مثل حال من داغونه.
پدر:(صداازگوشی) صبرکن ، الآن سرایداررو میفرستم ا ونجا. فقط بهم بگو طبقه چندی؟
سودابه:طبقه هفتم.
خارجی.خیابان ۲.روز
باران بشدت میبارد.آسمان مدام میغردوچندآدم بی چتر که معلوم است باران غافلگیرشان کرده بسرعت میدوند.
داخلی.راه پله.روز
پیرمردی رنجورو شکسته که پیداست درد زانو آزارش میدهدوبیماراست ازطبقات بالاتر نفس نفس زنان به آسانسور میرسد.نزدیک که میشود متوجه میشویم سینه اش خس خس میکند وتنگی نفس دارد.
سرایدار:(با تنفسی منقطع) خانوم...خانوم بزرگی...شمااون توهستین؟
سودابه؛(صدااز پشت در آسانسور) من اینجا زندونی شدم .شما ؟
سرایدار: اصلا نترسیدها ...آقازنگ زده سرویسکارآسانسور، الآنه که برسه.من سرایدارساختمونم والبته دوست قدیمی پدرتون آقای بزرگی.
سودابه:(صدائی مضطرب):واای!...اگه هوای این اتاقک تموم بشه چی؟
سرایدار(خنده کنان):نترس خانوم... برق که قطع نشده .این آسانسور تهویه داره.یه نقص فنیه که برطرف میشه .مگه اون توچراغاروشن نیستن؟
داخلی .آسانسور.ادامه
سودابه(نگاهی به لامپهای سقف و گردش پره های تهویه که از پشت شیشه ای مات هویداست میاندازد) درست میگید،تهویه داره کارمیکنه.حالا سرویسکار زود میادش یانه؟راهش نزدیکه؟
سرایدار(صدا) :نزدیکه اگه ترافیک معطلش نکنه.ولی شمااز هیچی نترسین.تا اون برسه من از اینجاتکون نمیخورم .همونطورکه قبلاهم گفتم من دوست قدیمی پدرتون هستم.سی سال قبل هردوتامون به اتفاق اومدیم تهرون و باهم توی یه کارواش شاگرد شدیم.بهرام چندسال بعدش رفت خارج ومن همینجاتوی تهرون موندم.عاقبتمم که داری می بینی.یه سرایدارمریض وقراضه.(میخندد ومتعاقبابه سرفه میافتد)
سودابه:من که نمیبینمتون ولی پیداست که مرد خوبی هستین .صدای مهربونی دارین.
سرایدار(صدا):شمالطف داریم ولی تجربه منو حالی کرده که نمیشه حتی ازروی اعمال آدمهافهمیدتوی دلشون چی میگذره چه برسه به اینکه بتونیم باشنیدن صدای کسی بفهمیم مهربونه یا نه .
سودابه سکوت میکند .نگران است و در و دیواراتاقک رابااضطرابی مضاعف نظاره میکند.
سرایدار (صدا):راستی..شما چهره پدرت رو یادت نیست؟
سودابه: (لحظاتی غوطه ورمیشوددرخاطرات وتصاویرذهنی)نه...فقط شبحی مات ومحو ازیه صورت سنگی روبیادمیارم .درست شبیه نقش برجسته های خیلی قدیمی که به مرورزمان تیکه تیکه ازشون کنده شده.من یه دختربچه هفت ساله بودم. مسلماًازپدری که هرگز نبوده هیچ تصویرواضحی رو بیادنمیارم .
سرایدار:(صدا)اگه پدرت پیشتون نبوده دلیلش بیرحمی زندگیه.
سودابه: این دلایل وبهونه هارونمیتونم قبول کنم. الآن من دیگه اون دختر بچه هفت ساله باموهای بافته و نگاه معصوم ونگران نیستم.من یه آدم بزرگسالم که به یه تعریف مسلم وواضح از زندگی رسیده وسالهاست که اونوتوی ذهنش حلاجی کرده .میدونی عمو باهر یادآوری بیشتر به درست بودن اون تعریف ایمان پیدامیکنم.زندگی بیرحم نیست . این آدمهاهستن که بیرحمن .زندگی کامل و بی نقصه چون منظمه.ولی کارهای اشتباه ماآدمها نظمش رو به هم میریزه و باعث درد میشه .
سرایدار(صدا):میدونم .منظورت پدرته. ولی گاهی شرایط آدمو بطرف اشتباه سوق میدن.
داخلی.راه پله.ادامه
سرایدارتکیه به دیوارزده،سرمیخوردوبتدریج کناردرب آسانسورمینشیند .کلاه کاموائیش رااز سربرمیدارد .عطسه ای میزند وکلاه را ناخودآگاه جلوی دهان و بینی میگیرد.
سرایدار:آخ آخ دیدی چطورسرماهه روهم خوردی پیرمرد؟!شدقوزبالاقوزبااین حال خرابت!
بلندشده،میرودسمت پنجره وپائین رانگاه میکند.
سرایدار: حتماً تو ترافیک مونده.
سرایدار مجددا برمیگردد کناردرب آسانسور ومینشیند.
داخلی.آسانسور.ادامه
سرایدار:(صدا)راستی...میدونستی پدرت وقتی که بامادرت ازدواج کرد یه آقازاده بود؟
سودابه(صدا): یه چیزایی از مادرم شنیده بودم ولی دوست دارم بیشتربدونم..
سرایدار:شایدچیزائی که من الآن میخوام برات تعریف کنم با روایت مادرت فرق داشته باشه.مادرت عاشق بهرام بود .پدربزرگت حاج مصیب بزرگی از معتمدین وارکان مهم بازارشهرمون بود که به اقتضای شغلش بامقامات دولتی حشرونشری داشت.توی کارصادرات بود و رئیس صنف فرش فروشها .
داخلی وخارجی.راهرووخیابان۲.روز.ادامه
سرایدار بازهم برمیخیزد،کلاهش راروی سرش میچپاندومیرودکنارپنجره ،سرش رااینباربیشتر بیرون میبردوبالاوپائین خیابان رابدقت نگاه میکند.
سرایدار: بارون که میباره ترافیکم سنگین میشه.
از نقطه نظراومردی آراسته ،چتربدست دارد از کنار خیابان عبور میکند که ناگهان اتومبیلی بسرعت میزند داخل یک گودال پراز آب گل آلودوشتک آب و گل به سرتاپای مرد میپاشد.سرایدار باتاسف سری میجنباند.مردآراسته سرجایش خشکش زده وبه سرووضع کثیفش نگاه میکند.چترش راباعصبانیت میبنددوبعداز لحظاتی لبخند میرند وبی خیال و رهاخودرا به قطرات باران میسپارد.سرایداربازهم میرود سرجایش،کناردرب آسانسور.
داخلی.آسانسور.ادامه
سودابه:کجارفتین عمو.میخوام بقیه شو بشنوم.
سرایدار:(صدا) ازبخت بد زد و دوسال بعد از ازدواج پدرو ومادرت توی بحبوحه انقلاب،بابابزرگت رفت توی لیست سیاه سرمایه دارای وابسته.کارش بیخ پیداکرد و حکم اعدام بهش دادن ولی شانس آورد ، چون آدم خوشنام و خیری بودبا وساطت علمای شهرازاعدام نجات پیداکرد.از جونش گذشتن ولی از مالش نه. اموالش مصادره شد.به روز سیاه افتاد .زندونی هم شد.براش فقط دوسال بریدن ولی از عرش به فرش افتادن خیلی سخته.فقر وحقارت رو طاقت نیاوردو همونجا توی بندکلک خودش رو کند.هیچی براشون نمونده بود حتی خونه شون هم مصادره شد آخه توی اون دوران بااون شوروحال انقلابی مردم، رفاقت کردن ومهمونی رفتن با رئیس ساواک و رئیس شهربانی کم جرمی نبود.
کم کم مادرت که همه ی رویاهاشو نقش برآب میدید سرناسازگاری گذاشت بابهرام بینوا.مستقیم نمیگفت که از وصلت با اون پشیمونه ولی بقدری میچزوند ش که گاهی بهرام به سرش میزد مثل باباش خودشو خلاص کنه.پدرت خیلی تلاش کرد که مقداری از دارائیهاشو برگردونه ولی فایده ای نداشت.باوجود فقر شدید سعی میکرد بعنوان پسر یه آدم متمول پرستیژش رو توی مردم حفظ کنه وصورتش روباسیلی سرخ نگه داره ولی عاقبت، نداری و گرسنگی تسلیمش کرد.اونکه توی حجره باباش دست به سیاه و سفید نزده بودچون نمیتونست توی شهرخودمون کارگری کنه همراه من که جوون یه لاقبایی بودم وتوی همون دوران فلاکتش رفیق شده بودیم او مدیم تهرون وهردومون شدیم کارگر یه کارواش حوالی میدون ونک. مادرت حالا خیلی بیشتراز قبل دلشو میشکست و تحقیرش میکرد.اون هنوز سودای زندگی تجملاتی توی سرش بود و به حقوق ناچیز کارگری پدرت پوزخندهای تلخی میزدکه بهرام روآب میکرد...غرورش رومیشکست.
سودابه:عمو...مامان من مهربونترین مادر دنیابود.
سرایدار(صدا): نوربه قبرش بباره.معلومه که مهربون بود.برمنکرش لعنت.شایداگه جلزوولزمیکرد واززندگی فقیرانه اش اظهارنارضایتی داشت بیشتربخاطر تامین آینده توبود. همه مادرهادرحق بچه هاشون فداکارو مهربونن ولی این موضوع وضعیت رو در موردرابطه سردوتلخ پدر و مادرت عوض نمیکنه.اون مثل سابق از شوهرش خیلی چیزها میخواست که بهرام دیگه حتی توی خواب هم نمیتونست براش فراهم کنه.
سودابه: اون سازگاربود.قانع بود.خودش میگفت که باتموم سختیهای زندگی ساخته .
سرایدار(صدا): مادرت بخاطر توهیچوقت نخواست که از پدرت جدابشه وباسختیها وکمبودهامیساخت ولی ابدا راضی و خوشحال نبود.باحرفاش،بانگاههاش همیشه بهرام روشماتت میکرد.از آینده ای که با فقر و نداری میخواست ساخته بشه وحشت داشت وهمیشه بخاطر کمبودهایی که پدرت رو مسئول همه شون میدونست اونونفرین میکرد.
سودابه:شمااینا رو از کجا میدونی عمو؟پدرم چغلی زتشو پیش شما میکرد؟
سودابه:(صدا) من و بهرام خیلی صمیمی بودیم و رفت و آمدخانوادگی داشتیم.من خودم شاهد تموم این رفتارها بودم .
سودابه:خوب مگه اون مسئول زندگی نبود؟مگه یه مرد مسئول تامین رفاه خانواده اش نیست؟
سرایدار(صدا): چرا...مردمسئوله و موظفه رفاه خانواده اش روتامین کنه. پدرت همیشه میخواست زندگی خوبی داشته باشه وتلاش میکردکه بشه .ولی .اونهم مثل همه آدمهای نگون بخت قربانی تقدیر نامراد شده بود..،در نگاه مادرت، پدرتو سراپاتقصیربود . اون زن مثل اکثر ما آدمها که با تسلیم و رضا بیگانه ایم دنبال یه مقصرِ دم دستی میگشت که سرزنشش کنه واینطوری به آرامش برسه.نمیخواست باور کنه که بهرام مثل همه آدمهای دیگه داره توی یه جاده که انتهاش نامعلومه پیش برده میشه و گریزاز شرایط مقدرگاهی ناممکنه.
سودابه: اون که آخرش از تقدیر وشرایط اجباریش فرارکرد .شاید اگه مثل بقیه می ایستاد و تسلیم سرنوشتش میشداوضاع فرق میکرد.
سرایدار:(صدا) شایداونجوری بهتربود.کسی چه میدونه.
داخلی.راهرو .ادامه
زتی با پسرودختری خردسال از کنارسرایدار میگذرند.زن مکثی میکند.
زن: سلام حاج آقا. برق که وصله پس چرا آسانسور نداریم؟
سرایدار:گیرکرده خانم معینی.یه خانوم جوون هم داخلش مونده .
زن:ای بابا...
سرایدار:داشت میرفت طبقه آخرکه گیرکرد.
زن:آخی!(اشاره میکند به اتاقک آسانسور و تُن صدایش را پائین میآورد)مهمون شمابود؟اینجاس الآن؟
سرایدار :(باحرکت سر جواب مثبت میدهد)شمانگران نباش .زنگ زدم سرویسکار بیاد.
زن میرود.
داخلی.اطاقک آسانسور.ادامه
سودابه :عمو...شماهنوزاونجائین؟
سرایدار(صدابالحنی مهربان):بله...اینجاهستم.گفتم که .تاآسانسورراه نیفته جائی نمیرم.خیالت راحت باشه.
سودابه:(باخودش)واقعا که چه صدای گرم ومهربونی داره این پیرمرد.
سرایدار:(صدا) یه چیزی بپرسم؟
سودابه:(کنجکاو) بپرسید.
سرایدار:(صدا) اگه احساس محبتی نسبت به پدرت نداری پس چرااینجائی؟
سودابه: من که هیچوقت احساس یک پدررو نسبت به خودم تجربه نکردم نمیدونم چطور میتونم اونو دوست داشته باشم.(مکث)عموجان شمادخترنداری؟
سرایدار(صدا):چرا...دارم.یه دختر همسن و سال خودت.
سودابه:خیلی دوستش داری؟
سرایدار:(صدایی بغض آلود)عاشقشم
سودابه:توی این دوروزی که پدرم بمن زنگ میزد یکبار منو دخترم خطاب نکرد...فقط گفت دختر...دختر.این آخه یعنی چی؟
سکوت.
داخلی.راهرو.ادامه
بازهم غرش رعد.سرایدار اشکی که چشمانش راخیس کرده و روی گونه ها سرازیر است بادستمال پاک میکند.
سودابه(صدا): عموجان هنوزاونجائید؟قولتون که یادتون نرفته.
سرایدا ر:(سعی داردلحن وتُن صدای گرفته و بغض آلود خودراکنترل کند)عشق پدر به فرزند ابدیه ...هیچ چیزی نمیتونه اونو ازبین ببره .اگه نگفته دخترم ...خب...حتمازبونش نچرخیده.آخه اون هیچوقت کنارتونبوده که صدات بزنه دخترم.
سرایداربه گریه میافتد ولی به خودش فشار میآورد وسعی میکند بیصداگریه کند.
سودابه:(صدا)اگه عاشق من بود پس چرا تنهام گذاشت و کاری کرد که بی پدر بزرگ بشم؟
سرایدا ر:(پس از سکوتی کوتاه و سعی مجدد در کنترل حال منقلب خود) پدرت رفت خارج از کشور به این امید که ترقی کنه و شماروهم ببره پیش خودش ولی توبلغارستان دستگیرشد و زندانیش کردن.چندسال بعدوقتی که اززندان آزادشدنه پولی ته جیبش بود و نه رویی برای برگشتن داشت .میدونست اگه برگرده شرایط خیلی بدتراز قبله ،این بود که مصمم شدبره آلمان.همونجا که مقصدش بودولی زندانی شدن باعث شد دیربهش برسه.تصمیم گرفت شبانه روزکارکنه تا بتونه یه روز بادست پربرگرده پیشتون (مکث)ولی بعضی وقتها آدما خیلی دیر به هدفشون میرسن(سرفه های ممتدمابین کلمات).پدرت توی غربت حتی ازدواج هم نکرد.میگفت با ترک کردن زن و بچه ام و تنها گذاشتنشون ظلم بزرگی در حقشون کردم وحالا نمیخوام حاصل زحمات یک عمرم رو کس دیگه ای بجز اونها صاحب بشه.
سودابه:(صدا)عمو انگارشما حالتون اصلاخوب نیست.برید داخل سردتون میشه.
سرایدار: نه ...من خوبم.
سودابه(صدا):خب ...آخرش چی شد؟به هدفش رسید؟
سرایدا ر:هنوز مونده که قصه پدرت به آخرش برسه.پول دیگه برای بهرام بزرگی اهمیتی نداره.تو مهمترین دارایی اونی.میدونم که نمیتونی دوستش داشته باشی.این قابل درکه ولی همینکه بدونی اون تو رو دوست داره و همیشه بفکرت بوده براش کافیه.(مکث وسپس سرفه) باچیزائی که گفتم هنوز ازش بدت میاد؟
سودابه:(صدا)یه دختر هیچوقت نمیتونه از پدرش متنفرباشه.حتی اگه اونو سالهای سال ندیده باشه.من فقط ازش رنجیده خاطرم.
سرایدار :(حمله تنفسی موقتاپایان یافته وآرامش به چهره اش بازمیگردد) توحق داری رنجیده خاطر باشی. بهرام حتما خوشحال میشه اگه بفهمه ازش متنفرنیستی.
باران قطع شده است.ابرها کنار میروند وپرتوی از نورخورشید از پنجره به روی درب آسانسور و چهره سرایدارمیتابد.صدای اتومبیلی از بیرون به گوش میرسد .
سرایدار:اومد.
سرایدار بزحمت ازجا بلندشده،سراز پنجره بیرون میبرد وبرای کسی دست تکان میدهد.سپس کلیدی از جیبش خارج کرده ،درب جعبه کلیدبرق روی دیوارراباز میکندو فیوزی را بالا میزند .
داخلی.اتاقک آسانسور .ادامه
صفحه نمایشگر روشن میشود.
سودابه:(باخوشحالی )انگاردرست شد.تعمیرکاراومد؟
سرایدار:(صدا) آره...اومد.حالادگمه طبقه دوازده رو بزن وبرو.
آسانسوربحرکت میافتد و زیر نگاه سرایدار ،نمایشگرازعدد۷ به عدد ۱۲ میرسد.
داخلی.طبقه ۱۲.روز
سودابه از آسانسورخارج میشود.گوشی موبایلش زنگ میخورد.کلمه روی صفحه:بابا؟!!!
پدر:(صداازگوشی)کلید زیر پادریه بر دار و باز ش کن .اون طبقه پنت هاوسه .یک واحد بیشتر نداره.
تماس قطع میشود.سودابه گوشی رادرکیفش گذاشته و بطرف درب آپارتمان میرود . کلیدرااز زیر پادری برمیدارد.
داخلی.طبقه هفتم.روز
سرایدار وارد اسانسورمیشود.اعدادنمایشگر،پایین رفتن آسانسوررا نشان میدهد.
داخلی وخارجی.پنت هاوس طبقه۱۲وخیابان۲.روز
سودابه از تجملات و بزرگی خانه متحیرو خوشحال و هیجانزده است.همه چیز در اعلی درجه ی زیبائی،لوکس و پیشرفته.مبلمان و وسایل گرانقیمت .پرده ها و سیستم روشنایی همه هوشمند.موبایل زنگ میخورد.
سودابه:پس شما خودت کجایی؟
پدر:(صدااز گوشی)این پنت هاوس ودرحقیقت کل این برج متعلق به توه دختر...م.منو ببخش اگه عاقبت خیلی سخت تونستم این میمِ عشق و تعلق رو ادا کنم (به گریه میافتد).
سودابه:(بابغض) ولی من اومدم که خودت رو ببینم.
پدر:(باصدای لرزان) واقعاً، پس ازپنجره پائین رو نیگاه کن.
سودابه شتابزده بطرف پنجره میدود،بازش کرده و پایین را نگاه میکند.سرایدار کنار آمبولانس ایستاده و در حالیکه گوشی موبایلش را کنارگوش داردبرای سودابه دست تکان میدهد.سودابه اشک میریزد.
پدر:(صدااز گوشی،روی تصویرش در خیابان)آمبولانس اومده.نمیتونم صبرکنم.وقت عملم نزدیکه دختر...م.(بغض مجدد هنگام ادای کلمه آخر) عشق همیشگی من.
از نقطه نظر سودابه، سرایدارکه همان پدراست کنارآمبولانس توان از کف داده،برزمین مینشیند وبعدبه کمک مرد بهیاربلندشده وسوار آمبولانس میشود.
سودابه:(گریه کنان)بازم که داری میری بی انصاف؟لااقل آدرس بیمارستان رو بگو که بیام پیشت.توحالت خوب نیست.
آمبولانس حرکت کرده، دور میشود و صدای پدر میآید روی تصویر.
پدر(صدا،سرفه کنان از گوشی): یک عمرنشدکه سایه سرت باشم عزیزم.نتونستم تکیه گاهت باشم.اونموقع که جوون بودم بایدمثل یه کوه پشتت وایمیستادم ولی نشد.نمیدونم بایدپشیمون باشم که رفتم یانه.ولی دیگه نمیخوام حتی ذره ای بخاطر من اذیت بشی.سندساختمونو که بنامت زدم توی گاوصندوقه.کلیدشم زیر رومیزی وسط هاله.همه دارائی من همین ساختمونه ومقداری پول که اگه زنده نموندم اونم مال تو میشه. خوشحالم که زندگیم بیهوده نگذشت وتواز ثمره اش استفاده میکنی.خداحافظ.
کلمه خداحافظ با سرفه های شدید ادا شده وسپس گوشی قطع میشود.آژیرو چراغ گردان آمبولانس روشن شده و در خم خیابان ناپدیدمیشود.
پایان( ۷ مهر۹۶)